آن باش كه هستي و

آن شو كه توان بودنت هست!

كاست فرياد . اجراي لسآنجلس. آهنگ سمن بويان . با صداي استاد شجريان .

ايسم :

حسن ختام :

خيال نقش تو در كارگاه ديده كشيدم ***بصورت تو نگاري نديدم و نشنيدم

اگرچه در طلبت همعنان باد شمالم ***بگرد سرو خرامان قامتت نرسيدم

اميد در شب زلفت بروز عمر نبستم***طمع بدور دهانت ز كام دل ببريدم

بشوق چشمه‌ نوشت چه قطرها كه فشاندم***ز لعل باده فروشت چه عشوها كه خريدم

ز غمزه بر دل ريشم چه تيرها كه گشادي***ز غصه بر سر كويت چه بارها كه كشيدم

گناه چشم سياه تو بود و گردن دلخواه ***كه من چو آهوي وحشي ز آدمي ببريدم

چو غنچه بر سرم از كوي او گذشت نسيمي***كه پرده بر دل خونين ببوي او ببريدم

به خاك پاي تو سوگند و نور ديده‌ي حافظ***كه بي رخ تو فروغ از چراغ ديده‌ نديدم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دوست نداشتم فقط توي خوشي‌ها شركت كنم ولي

دست روزگار گونه‌اي ديگر تقدير زد

و از قافله جا ماندم.

غم نبيني مهربون

بهترين كلاس درس دنيا محضر بزركترهاست

وقتي عاشق مي شوم ، عشق خودش را نشان مي دهد

وقتي سعي مي كني عملي را تلافي كرده و حسابت را با ديگري صاف كني،

تنها به او اجازه مي دهي بيشتر تو را برنجاند.

هيچ كس كامل نيست مگر اينكه در دام عشق او اسير شوي.

هر چه زمان كمتري داشته باشم ، كارهاي بيشتري انجام مي دهم.

اگر يك نفر به من بگويد ،“ تو روز مرا ساخته اي” روز مرا ساخته است

وقتي ، به هيچ طريقي قادر نيستم كمك كنم ، مي توانم براي او دعا كنم

هر چقدر آدمي نسبت به جبر زمانه اش جدي باشد ، اما هميشه نياز به دوستي

دارد كه بتواند بدون تكلف و ساده لوحانه با او بر خورد كند.

گاهي اوقات همه ان چيزي كه انسان نياز دارد ، دستي براي گرفتن و قلبي

براي درك شدن است.

بايد شكر گزار باشيم كه خداوند هر انچه را كه از او مي طلبيم ، به ما نمي دهد

زير ظاهر سر سخت هر انساني فردي نهفته ، كه خواهان تمجيد و دوست

داشتن است.

زندگي سخت است اما من سخت ترم.

وقتي در بندر غم لنگر مي اندازي ، شادي در جاي ديگر شناور است.

همه خواهان آنند كه در اوج قله زندگي كنند ، اما همه شاديها و پيشرفتها

زماني رخ مي دهند كه در حال صعود به سوي آن هستي.

پند دهي فقط در دو برهه از زمان جايز است ، زماني كه از تو خواسته مي شود

و هنگامي كه خطري زندگي كسي را تهديد مي كند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حسن ختام :

حافظ امروز:

شربتي از لب لعلش نچشيديم و برفت

روي مه پيكر او سير نديديم و برفت

گويي از صحبت ما نيك به تنگ آمده بود

بار بربست و به گردش نريسيديم و برفت

بس كه ما فاتحه و حرز يماني خوانديم

وز پيش سوره‌ي اخلاص دميديم و برفت

عشوه دادند كه بر ما گذري خواهي كرد

ديدي آخر كه چنين عشوه خريديم و برفت

شد چمان در چمن حسن لطافت ليكن

در گلستان وصالش نچميديم و برفت

همچو حافظ همه شب ناله و زاري كرديم

كاي دريغا به وداعش نرسيديم و برفت

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

راستی ماه رمضونتون مبارک

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ديگه نيستي اوني كه واسش مي‌مردم يه روز ي

پشيمونم كه چرا دل به دادم يه روزي

سلطان جاز ايران بعد از مدتها بيماري از دنيا رفت و ما رو در حسرت صداش و با آهنگهاي زيباش تنها گذاشت . من‌ كه فكر نمي‌كنم كسي كه يه عمر دل همه‌ رو شاد كرده باشه و با مردم بوده باشه و تو غمها و شادي‌هاشون شركت كرده باشه جاش توي جهنم باشه. شما چطور؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

براي نيماي عزيز:

نيما جون ، زمانه بد جوري سر جنگ داره با ما . يه روز اونقدر به قول معروف « خر كيفِ » مون مي‌كنه ، كه حس مي‌كنيم كه تو دنيا چيز ديگه‌اي نمي‌خوايم ، ولي فرداي اون روز همچين

مي‌ زندمون زمين كه نفهميم از كجا و چرا اين بلا سرمون اومده . اين رسم زمونه ‌است و كاريش هم نمي‌شه كرد . فقط يه چيز باقي مي‌مونه اون هم تجربه‌هاييه كه آدم از هر كاري بدست مياره.

تجربه‌اي كه تو توي اين مدت بدست آوردي يه پيام خيلي مهم داشت ، كه مي‌گه :« زياد به اين دنيا اعتماد نكن چون بازي‌هايي داره كه من و تو با اين سن و سالمون حالا حالاها بايد توي اين بازي‌ها شكست بخوريم تا راه برنده شدن رو يا بگيريم . »

با همه‌ي اين حرفها حالا كه مجبور شدي راه دوم رو انتخاب كني ، حداقل اين راه رو تا آخرش برو . كه اگه راه درستي باشه خدا هم كمكت مي‌كنه .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تفاوت عاشقي و دوست داشتن !

بين كسي كه عاشق شده است و كسي كه تنها شخصي را دوست دارد . تفاووتهايي است. نكات زير به شما كمك خواهند كرد تا اين تفاوت را درك كنيد .

1ــ هنگام ديدن كسي كه عاشق او هستيد تپش قلب شما زياد مي‌شود و هيجان زده خواهيد شد. اما هنگامي كه كسي را مي‌بينيد كه او را دوست داريد،احساس سرور و خوشحال مي‌كنيد.

2ــ‌ هنگامي كه عاشق هستيد زمستان در نظر شما بهار است وليكن هنگامي كه كسي را دوست داريد زمستان فقط فصلي زيباست.

3 ــ وقتي به كسي كه عاشقش هستيد نگاه مي‌كنيد خجالت مي‌كشيد وليكن هنگامي كه به كسي كه دوستش داريد مي‌نگريد لبخند خواهيد زد .

4 ــ وقتي در كنار معشوقه‌ي خودــ با كلمه‌ي معشوقه زياد موافق نيستم چون آدم رو ياد پادشاهان قاجار و چهل تا زن صيغه‌اي مي‌اندازه . براي همين« معشوق» يا« يار » را پيشنهاد مي‌كنم ـــ هستيد نميتوانيد هر آنچه را در ذهن داريد بيان كنيد اما در مورد كسي كه دوستش داريد شما توانايي آن را داريد كه محتويات ذهن خود را بازگو كنيد.

5 ــ در مواجه شدن با كسي كه عاشقش هستيد خجالت مي‌كشيد و يا حتي دست و پاي خود را گم مي‌كنيد،اما در مورد فردي كه دوستش داريد راحت تر بوده و توانايي ابرزا وجود خواهيد داشت.

6ــ شما نمي‌توانيد به چشمان كسي كه عاشقش هستيد مستقيم و طولاني نگاه كنيد ، اما در حالي كه لبخندي بر لب داريد مدتها به چشمان فردي كه دوستش داريد نگاه مي‌كنيد .

7 ــ وقتي معشوقه‌ي شما گريه مي‌كند ، شما نيز گريه خواهيد كرد ، اما در مورد كسي كه دوستش داريد ، سعي بر آرام كردن او مي‌ كنيد

8 ــ احساس عاشق بودن و درك آن از طريق نگاه (ديدن ) است ، اما درك د.وست داشتن بيشتر از طريق شنواييست .( از طريق ابراز علاقه به صورت كلمات ) ــ البته به اين روانشناسه پول دادن كه اين رو به مطالبش اضافه كنه . نخند؛ گوش كن ! ـــ

9ــ شما مي‌‌توانيد يك رابطه‌ي دوستي را پايان دهيد اما هرگز نمي‌توانيد چشمان خود را بر احساس عاشق بودن ببنديد.چرا كه حتي اگر اين كار را بكنيد ، عشق همچنان قطره‌اي در قلب شما و براي هميشه باقي خواهد ماند .

اين متن بالا رو يكي از عزيزان پشت تلفن خوند و منهم تايپ كردم . از قرار معلوم يكي از اساتيد روانشناسي اين حرفها رو گفته . تا حدودي مي‌شه گفت كه حرفهاش درسته ، ولي يك كمي با مزاق من جور در نيومد. آخه با اين اوصاف آدم ترجيح ميده كه كسي رو دوست داشته باشه ، تا عاشق اون باشه !

ـــ حالا زمستون واسه شما فصلي زيباست يا بهاره؟؟؟؟!!! ـــ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

با تشكر فراوان از روشنك عزيز كه ميشه گفت  اين پست يه جورايي مال اونه. اول و وسط و آخرش !

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در پناه حق

اول هفته كه يه توفيق اجباري به سوي شمال داشتم كه جاي همه‌تون خالي بود . با سه تا از دوستان يه شب چالوس بوديم و مي‌شه گفت دو روز رو از دنيا و تمام اموراتش مرخصي گرفتم و فقط با دريا زندگي كردم . با دريا حرف زدم . با دريا خنديدم ، با دريا خوابيدم و با دريا هم بيدار شدم . نمازي خوندم رو به دريا ، در دل شب . زير آسمون و ماه و ستاره‌هاش پاهام توي آب بودن . جانمازم ساحل بود و مُهرم سنگهاي لب دريا.

بدين افسونگري ، وحشي نگاهي

             مزن بر چهره رنگ بي گناهي!

                شرابي تو ، شراب زندگي بخش،

                   شبي مي‌نوشمت خواهي نخواهي!

دلبر برفت و دل شدگان را خبر نكرد

ياد حريفِ شهر و رفيق سفر نكرد

يا بخت من طريق محبت فرو گذاشت

يا او به شاهراه طريقت گذر نكرد

گفتم مگر بگريه دلش مهربان كنم

در سنگ خاره قطره باران اثر نكرد

شوخي مكن كه مرغ بيقرار من

سودايِ دامِ عاشقي از سر بِدَر نكرد

هر كس كه ديد روي تو بوسيد چشم من

كاري كه كرد ديده من بينظر نكرد

من ايستاده تاكُنمش جان فداي چو شمع

اُو خود گذر بمن چو نسيم سحرنكرد

حافظ حديثِ نغز از بس كه دلكش است

نشنيدِ كس كه از سر رغبت زبَر نكرد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اشك‌هاي نريخته

باز هم تو از راه مي‌رسي
با كوله‌باري از حرف‌هاي ناگفته
فريادهاي نزده
اشك‌هاي نريخته
و هديه‌هايي كه هنوز به صاحبانشان نداده‌اي
باز هم تو از راه مي‌رسي
با كوچ پرندگان عاشق
با فرش كردن كوچه‌ها و خيابان‌ها از نشانه‌هاي خودت
با صداي نم نم باران شاعرانه‌اي كه تمام شاعران را از شعر سيراب مي‌كند
با زبانه‌هاي آتش در هواي مه‌آلودت
با فرياد رعدهايي كه به سبك شدن دردهايت كمك مي‌كنند
با غروبت، با سكوتت
و با حضورت به ما مي‌فهماني كه آمده‌اي
آمده‌اي تا بدانيم و به ياد داشته باشيم كه هميشه مي‌آيي و زندگي در گردش است
و آمده‌اي براي آن كه بگويي تكرار برايت رنگي از بي‌رنگي دارد
هميشه تازه‌اي و اين تازگي را در همه روزهايت مي‌توان ديد
و مي‌آيي براي اين كه من و ما بدانيم كه زيبايي‌ها هيچ وقت تمام نمي‌شوند و خالق زيبايي‌ها هميشه حاضر است براي آن كه تو را به ما نشان بدهد تا از تو درس بگيريم و عاشقانه زندگي كنيم.
چون تو نيز از اويي، جلوه‌اي از او و جلوه‌اي از لطافت و مهرباني‌اش.
و با آمدنت فرياد مي‌زني كه هميشه آغازي هست و پاياني هست
و براي هر اتفاق تازه‌اي فرصتي داده مي‌شود كه بايد آن را غنيمت شمرد.
و آغاز كرد و به هدف رسيد
ممكن است پايان فرصت‌ها لحظه‌اي ديگر باشد و ممكن است هزارها سال بعد كه حتي اعداد به ما اجازه شمارشش را ندهند
پس آغاز كردن را مي‌توان از تو آموخت و آن را مشق كرد
و نه تنها از تو، از هر چه كه مانند توست مي‌توان آموخت.
مي‌آيي كه به تمام تازه‌نفسان، نفس تازه ديگري ببخشي و يادگاري از خويش برجاي بگذاري.
برگ‌هاي پاييز صداي قدم‌هاي مرا مي‌شنوند...
من سردم است و فكر مي‌كنم وقت آن است كه لباس‌هاي پاييزيم مرا در آغوش بگيرند
و براي اين همه دوري زار زار بگريند
از راه مي‌رسي...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

باز هم سلام

اين دانشگاه و درس و كلاس هنوز شروع نشده خودش رو نشون داد . درسها اونقدر سخت شدن كه موندم چه‌كارشون كنم . فكر نمي‌كنم هيچ رشته‌اي به اين سختي باشه . من كه ديگه دارم خسته مي‌شم . بيخود نيست كه همه‌ي بچه‌هاي مكانيك يا كچل شدن يا چشماشون خيلي ضعيف شده و يا بالا خره يه مرضي گرفتن . فكر نكنيد دارم ننه من غريبم بازي در ميارم ها !

خوب اگه باورتون نمي‌شه يه كمي آمار مي‌دم بهتون تا باور كنيد .

تا حالا اسم مقاومت مصالح به گوشتون خورده اونهم از نوع دو ؟

ديناميك ماشين چطور؟

در باره‌ي سيالات نظر خاصي نداريد؟

آوه راستي طراحي اجزاء رو داشت يادم مي‌رفت .

مقاومت يك هم با اجازه‌ي دوستان هم نياز ورداشتم .

ديگه درس‌هايي مثل زبان تخصصي و زبان فارسي جزء درسهاي هلو حساب مي‌شن.

خوب اين تازه يه طرف قضيه بود . طرف ديگه با كلاسهاي روز‌هاي جمعه شروع مي‌شه . از هفته‌ي پيش كه هفته‌ي سوم سال بود مقاومت دو آقاي دكتر خاني پور كلاس فوق العاده گذاشتن و حضور غياب هم مي‌كنند .

هنوز هيچي نشده دكتر بيگلو ــ معاون وزير نيرو در انرژي‌هاي نو ــ هوس امتحان به سرشون زده .

« آريانا » ، استاد سيالات كتاب جديدش رو معرفي كرده تا هم فروش بره و هم خودش معروف بشه و به قول خودش به علم و دانش خدمتي كرده باشه !

باز خوبه زبان انگليسي حاليمه و دكتر غفاري هم حضور غياب نمي‌كنه ، اگر نه مجبور بودم اين يكي رو هم تحمل كنم .

همه‌ي اساتيدمون يه طرف ، اين خانوم دكتر سميعي ــ دانشجوي دكترا است ولي بايد دكتر صداش كنيم ــ استاد زبان فارسي عمومي هم يه طرف . خير سرش حداقل فوق ليسانس زبان فارسي رو داره ولي از آرايه‌ها هيچي حاليش نيست . براي هر شعري كه مي‌خوند سه تا آرايه اون مي‌گفت و ده بيستا هم من مي‌ذاشتم روش . آخر سر با هم بحثمون گرفت سر آرايه‌ي تناقض يا پارادوكس ، و قراره اگه من اين هفته قانعش كنم بيست اين درس رو بهم بده و ديگه منهم نرم سر كلاسش. تا ببينم موفق مي‌شم يا نه .

ديگه بگم براتون از اين رئيس دانشگامون كه مي‌خواد به طور غير رسمي دختر پسر ها رو از هم جدا كنه ولي بنده خدا خبر نداره كه رئيس قبلي هم خواست از همين غلطا بكنه كه حالا داره توي دانشگاه ابهر رياست مي‌كنه . اين يكي هم اگه خيلي اذيت كنه سر از يكي از همين آبادي هاي دور افتاده در مياره .

تنها اتفاق خوبي كه افتاده اينه كه استاد ديناميك ماشين ، دكتر عليرضا انتظاري ، ـــ يكي از مخهاي مملكته كه لنگه نداره ، عضو انجمن مركزي مكانيك ايران و از كسايي كه توي سر فصلهاي درسي صاحب نظره و در ضمن فكر كنم بچه‌هاي فني بشناسنش و كتاباي ترجمه‌ي اون رو بخونن ـــ داره يه سفر يك ماهه مي ره به استراليا و ما هم يك ماه راحتيم .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

چند تا از همون توصيه‌هاي آقاي جكسن براون به پسرش :

زير دوش آب براي خودت آواز بخون .

اگه مجبور شدي با كسي درگير بشي ضربه‌ي اول رو تو بزن .

براي هر مناسبت كوچكي جشن بگير.

اجناسي رو كه بچه‌ها مي‌فروشند بخر .

هميشه در حال آموختن باش .

هرچه را كه بلدي به ديگران بياموز .

از مكانهاي مختلف عكس بگير .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از اين به بعد مي‌خوام هر وقت تونستم و مطلب خوبي به فكرم رسيد به پستم اضافه كنم پس اگه ديديد به روز نشده دنبال مطلباي جديد بگرديد !

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به كاسه ي اين خالي

چه بوده ، كه ديگر نيست؟

تفكر و هشياري

كه نيست ، سرم سر نيست

تفكر و هشياري ؟

چه بيهوده مي گويي

كه دشمن آسايش

ازين دو فراتر نيست

خوشا كه چنين مستم

ز خويش برون هستم

به كو به مفرسا در

كه كس پس اين در نيست

كه خفته چنين با من

تو پيرهني يا تن

كه با تو مرا خفتن

پذيره ي باور نيست

ز باور وناباور

به ياوه سخن گفتم

مراد من از معنا

به لفظ ميسر نيست

تمامي ي تن حسم

و در تب آغوشت

به منطقم از عصيان

خلاص مقدر نيست

به كاسه ي اين خالي

كنون ز جنون سرشار

تجاسر كودك هست

تعقل مادر نيست

سزد كه تو از ياري حريم نگه داري

نياز عطشناك

به خون كبوتر نيست

سيمين بهبهاني

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حسن ختام:

اتفاقم بسر کوی کسی افتادست..........که در آن کوی چو من کشته بسی افتادست

به دلارام بگو ای نفس باد سحر............کار ما همچو سحر با نفسی افتادست

هرگزم نقش و از لوح دل و جان نرود

هر گز از ياد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سرگشته خيال دهنت

بجفاي فلك و غصه‌ي دوران نرود

در ازل بست دلم با سر زلفت پيوند

تا ابد سر نكشد وز سر پيمان نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسكين من است

برود از دل من وز دل من آن نرود

آنچنان مهر توام در دل و جان جاي گرفت

كه اگر سر برود از دل و از جان نرود

گر رود از پي خوبان دل من معذور است

درد دارد چه كند از پي درمان نرود

هر كه خواهد كه چو حافظ نشود سر گردان

دل به خوبان ندهد و از پي ايشان نرود

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

با سلام به همه‌ي دوستان بايد ببخشيد كه چند روزي نبودم شرح ما وقع رو توي پست بعدي مي دم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تأثير كلام!

يادم باشد حرفي نزنم كه به كسي بر بخورد.

نگاهي نكنم كه دل كسي بلرزد .

راهي نروم كه بي راه باشد .

خطي ننويسم كه آزار دهد كسي را .

يادم باشد كه روز و روزگار خوش است ،

همه چيز رو به راه و بر وفق مراد است و خوب .

سال اول دانشگاه ، دو سل قبل ، ترم اول. يه بنده خدايي توي چشام نگاه مي‌كرد و مي‌گفت كه از من خوشش اومده ، ولي كاملا مشخص بود كه اين حرف حقيقت نداره و فقط به دليل اينكه خونه‌اشون نزديك ماست و از كرج تا تهران اومدن اونهم شب براي يه دختر تك و تنها سخته ، اين حرف رو زده تا تنها نباشه و كسي باشه كه مطمئن باش برگرده .

سال اول دانشگاه ، ترم دوم . يه بنده خداي ديگه گفت بهت اعتماد كردم و منهم گفتم خدا كنه پشيمون نشي. ولي حتي دو ماه هم طول نكشيد كه فهميدم اعتمادش پوچ و بي ارزشه . و حالا خدا رو شكر ميكنم براي خطري كه اون داشت و من نمي‌دونستم و از سرم گذشت.

شش ما پيش .يه عزيزي وقتي صحبت مي‌كرد برق شوق رو مي‌شد تو چشماش ديد. با چنان حرارتي حرف مي‌زد كه دوست داشتي تا ابد به حرفهاش گوش بدي.

اين همه حرف‌هاي مبهم رو زدم تا آخرش به يه چيز برسم :

ـــ اگه خواستيد به كسي بگيد « دوستت دارم » اول كمي فكر كنيد ببينيد از سر بيكاري اين حس بهتون دست داده يا نه واقعا مهر و محبت صادقانه‌اي وجود داره.

ـــ اگه كسي به شما گفت كه دوستتون داره ، سعي كنيد وقت گفتن اين كلمات توي چشماش نگاه كنيد و ببينيد واقعا شما رو دوست داره يا نه . چون چشمها حرف مي زنند و هيچ وقت هم دروغ نمي گن .

ـــ اگه خواستيد براي بنويسيد حتما مرافب كلمات باشيد . مراقب تأثير كلمات روي مخاطبتون باشيد . اگر هم خواستيد نوشته ي كسي رو بخونيد سعي كنيد هرچه زودتر با حس و خال نويسنده يكي بشيد .

ـــ اگه خواستيد به كسي خبري بديد چه خوب چه بد جوري اون خبر رو بديد كه براي شنونده شُك آور نباشه .

ـــ مراقب باشيد كه به چه كساني اعتماد مي كنيد ، و اگر هم كسي به شما گفت كه « بهت اعتماد كردم » ببينيد واقعا داره حقيقت رو بيان مي‌كنه و يا اين هم يكي ديگه از دروغ‌هاي بسيار ضربه زننده‌ است .

حرف آخر هم اينه : « وقتي مي‌خواهيد به كسي حرفي بزنيد ، كلمه يا جمله‌اي بگيد ، پيغامي بديد ، نامه بديد ، ميل بزنيد ، وبلاگ بنويسيد ، ويا حتي نگاه كنيد ، تأكيد مي‌كنم حتي اگه خواستيد نگاه كنيد ، بيشتر از خودتون به فكر طرف مقابلتون و تأثيري كه كار شما روي اون مي گذاره باشيد .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ديده دريا كنم و صبر به صحرا فكنم ……… وندراين كار دل خويش به دريا فكنم

از دل تنگ گنه كار بر آرم آهي …………..……….كآتش اندر بنه‌ي آدم و حوا فكنم

مايه‌ي خوشدلي آنجاست كه دلدار آنجاست …….مي‌كنم جهد كه خود را مگر آنجا فكنم

بگشا بند قبا اي مه خورشيد كلاه ………………تا چو زلفت سر سودا زده در پا فكنم

خورده‌ام تير فلك باده بده تا سر مست ……… عقده در بند كمر تركش جوزا فكنم

جرعه‌ي جام برين تخت روان افشانم………… غلغل چنگ درين گنبد مينا فكنم

حافظا تكيه بر ايام چو سهوست و خطا ……. من چرا عشرت امروز به فردا فكنم

کاست گنبد مينا  در مايه‌ی دشتی آهنگساز  پرويز مشکاتيان تنظيم محمد رضا درويشی و با نوازندگی  ارکستر سمفونيک . و با صدای آسمانی استاد شجريان.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سيمين بهبهاني

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حسن ختام :

بينم چو وفا ز بي وفايي ترسم در روز وصال از جدايي ترسم

مردم همه از روز جدايي ترسند جز من كه ز روز آشنايي ترسم

با تشكر از روشنك عزيز براي اين حسن ختامي كه داده بود .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شطرنج!

شطرنج،همه چيز از همون شطرنج شروع شد . يادته؟ بايد يادت باشه چون هنوزهم كه هنوزه من يادمه و به خوبي هم يادمه ، با تمام جزئيات ، با تمام حركات ، البته نه حركت مهره‌ها بلكه حركت‌هاي تو ، حتي اون لحظه‌اي كه دستت خورد به اون سرباز سفيدت و افتاد روي سراميكهاي كف پذيرايي ، و تو براي برداشتنش به من اجازه ندادي .

بعيد مي‌دونم اون روز رو به خاطر نداشته باشي. شايد هم اصلا به ياد نداشته باشي و من تنها به اين دليل كه خودم اون روز رو خوب يادمه ، اين تصور برام تداعي شده كه براي تو هم همين حس وجود داره .

من اون شب رو يادمه ، چون هر حركت مهره‌هاي مشكي رو مدتها طول مي‌دادم تا شايد چند لحظه‌اي بيشتر با تو پشت يك ميز بشينم . جوري كه همه فكر مي‌‌كردند كه من بازي كن ماهري هستم و با فكر بازي مي‌كنم . هه !!! در حالي كه من به تنها چيزي كه فكر نمي‌‌كردم بازي شطرنج بود . مهره‌ها خودشون حركت مي‌كردند و دست من رو هم با خودشون مي‌كشوندند روي صفحه‌ي شطرنج. حسي خوشايند همراه با رؤياهاي زيبا براي آينده . آينده‌اي كه هيچ وقت در واقعيت به وجود نيومد و تنها در رؤيا ماند .

من اون شب رو يادمه چون وقتي به راحتي مي‌تونستم با دو حركت وزيرت رو ازت بگيرم ، تنها كاري كه كردم تغيير مسير بازي به نفع تو بود .

من اون شب رو يادمه چون وقتي وزيرم رو جلوت گذاشتم و تو وزيرم رو زدي ديدم كه براي اولين بار توي بازي شطرنج ، يك نفر از خوردن وزيرش نه تنها ناراحت نشده بلكه انگار نيمي از دنيا رو هم بهش دادن و از خوشحالي تو پوست خودش نمي‌گنجه.

من اون شب رو يادمه چون تو نه تنها رُخم رو از من گرفتي ، بلكه با يك نگاه كه دنبال عكس‌ العمل از دست رفتنه رخ مي‌گشت ، آروم و قرار من رو هم از من گرفتي . اگه يادت باشه من در اون لحظه سرم رو انداختم پايين . يك وقت فكر نكني كه از ناراحتي بود ، اصلا اين طور نيست . تنها دليلش اين بود كه مي‌خواستم :« رنگ رخساره خبر ندهد از سر درون !»

من اون شب رو خوب يادمه ، چون تونستم تو رو مات كنم ، اما تنها در بازي شطرنج و نه بيشتر . و نه تنها موفق نشدم حتي اندكي از وجود مهربون تو رو بدست بيارم ، بلكه هرچيزي رو هم كه در درون خودم داشتم ، همه و همه رو به يكباره از دست دادم . به يكباره !!!

درسته كه من تو رو مات كردم ، ولي اشتباه نكن! اين تو بودي كه مات كرده بودي . اونهم نه يك شاه بازي شطرنج رو بلكه يك انسان رو ، يك موجود زنده رو. من مات تو بودم ، مات و مبهوت !

آره اون روز بود كه من مات شدم و مات موندم تا ابد و مي‌مونم تا لحظه‌ي خوش مرگ .

حالا ديگه سالها از اون خاطره‌ي خوش بازي شطرنج مي‌گذره . نمي‌دونم اصلا تو چيزي از اون ماجرا يادت مونده ؟!!! نمي‌دونم اصلا اونقدر برات ارزش داشتم كه اون خاطره رو بخواي به ياد بياري؟!!! ولي من تا ابد اين خاطره رو توي قلبم زنده نگه مي‌دارم . و هر چند كمي سخته ولي سعي مي‌كنم اون رو به همون صورت شيرين حفظ كنم تا هر بار كه اون رو به ياد ميارم ، باز هم همون لبخند نستالژيك ــ غم شيرين ــ هميشگي روي لبام بياد.

ديگه فرقي نمي كنه كه يادت هست يا نه . ولي من خوب يادمه.

                                           تو باغي كه مترسك باغبونه

                                                                          بهاري نيست! هرچي هست خزونه

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

قيمت بليطش هم 1500 تومن بيشتر نيست . فكر نمي‌‌كنم كسي باشه كه با خرج كردن اين مقدار پول مشكلي براش پيش بياد و يا از زندگي وا بمونه . ماها روزانه چندين برابر بيشتر از اين مقدار رو خرج مي‌كنيم و به روي خودمون هم نمياريم ولي با اين پول مي‌تونيم جون يك نفر انسان يه دختر هم سن و سال خودمون رو به راحتي نجات بديم و به علاوه روز خوشي رو هم در كنار هم ديگه داشته باشيم . يك روز به ياد موندني . و راه خوبي هم هست براي اون كسايي كه توي اي‌ميلهاشون ابراز علاقه كرده بودند كه يه جورهايي دور هم جمع بشيم و با هم بيشتر آشنا بشيم . پس به اميد ديدار همه‌ي شما در مكان مذكور .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اندرزهاي كوچك زندگي !

دارم كتابي رو مطالعه مي‌كنم به اسم اندرزهاي كوچك زندگي ، اين كتاب رو يكي از دوستان امانت داده تا بخونم . كتاب خيلي جالبيه . نوشته‌ي جكسون براون و ترجمه‌ي شبنم خوشبخت .

اين كتاب رو جكسون براون براي پسرش نوشته و به گفته‌ي خودش كاري رو كه فكر مي كرده چند ساعته تموم بشه ، چند روز طول كشيده . اون در باره‌ي لحظه‌اي كه كتاب رو به پسرش هديه داده مي‌گه :

« لحظه‌ي فوق العاده‌اي بود. من تمام اون چيز هايي رو كه در باره‌ي يك زندگي خوب و شاد و پر بركت مي‌دونم نوشتم . و حالا اون رو تقديم به پسم مي‌كنم كسي كه در خيلي از موارد آموزگار من بوده .»

به نظر من اگه كسي اونقدر توانايي داشته كه آموزگار پدرش باشه ، پس بايد داراي پدر بزرگي هم باشه و گفته‌هاي اون پدر خالي از لطف نيست . پس هر از چند گاهي چندتا از اون نصيحتهاش رو مي‌نويسم تا شايد به درد ما هم بخوره .

1 ـــ روز تولد ديگران را به خاطر داشته باش.

2 ـــ حداقل سالي يك بار طلوع آفتاب رو تماشا كن .

3 ـــ براي فردايت برنامه ريزي كن.

4 ـــ از عبارت « متشكرم » زياد استفاده كن.

5 ـــ نواختن يك آلت موسيقي رو ياد بگير.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سيمين بهبهاني

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حسن ختام :

دوش مي‌آمد و رخساره بر افروخته بود

تا كجا باز دل غمزده‌اي سوخته‌ بود

رسم عاشق كشي ئ شيوه‌ي شهرآشوبي

جامه‌اي بود كه بر قامت او دوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود مي‌دانست

و آتش چهره بدين كار بر افروخته بود

گرچه مي‌گفت كه زارت بكشم مي‌ديدم

كه نهانش نظري با من دلسوخته بود

كفر زلفش زلفش ره دين مي‌زد و آن سنگين دل

در پيش مشعلي از چهره بر افروخته بود

دل بسي خون به كف آورد ولي ديده بريخت

الله ! الله! كه تلف كرد و كه اندوخته بود

يار مفروش به دنيا كه بسي سود نكرد

آنكه يوسف به زر ناسره بفروخته بود

گفت و خوش گفت ، برو خرقه بسوزان حافظ

يارب اين قلب شناسي ز كه آموخته بود

اين غزل رو در آهنگ جان عشاق با صدای استاد شجريان  کنسرت آمريکا ۱۳۶۹ می‌تونيد پيدا کنيد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آب ! مظهر پاكي ، لطافت ، بخشند‌گي ، صفا .......

آب ! روشنايي ، زلال دريا .

دريا ! مادر آب ، مأمن رود ، مَأواي قطره و ماهي و صياد ماهي گير.

دريا ! بزرگ ، زيبا ، مواج ، بي انتها .

انسان ! ذره‌اي كوچك ولي با قدرت تباهي بزرگ.

انسان !

بعد از دوازده ساعت رانندگي تو جاده چالوس تازه ساعت نه شب رسيديم

به مقصد.اينبار اونقدر خسته بودم كه از عادت هميشگي هم صرف نظر كردم ويك راست با لباس وارد دريا نشدم. ودر عوض يه راست راهي رخت خواب شدم و جاي شما خالي اندازه‌ي همون رانندگي تو جاده خوابيدم . نمي‌دونم اين آب و هواي شمال چه تأثيري داره كه آدم يا خوابه يا گرسنه‌است و يا هردو!

يادم مياد سال سوم دبيرستان بودم و عيد رفته‌بوديم شمال وقتي برگشتم يكي از دوستام از بس كه چاق شده بودم من رو نشناخت!!!!

بذاريد براتون از جاده بگم . اگه از من بپرسن كدوم جاده رو براي رانندگي بيشتر از همه دوست داري ، بر عكس بعضي ديگه كه از جاده چالوس خيلي مي‌ترسن ، من فقط جاده چالوس رو اسم مي‌برم . ساعت نه صبح كه از خونه زديم بيرون ساعت ده و نيم اول جاده چالوس بوديم . ولي تا ساعت يازده و نيم فقط صد متر رفتيم جلو . و اين همه ترافيك و معطلي فقط به خاطر چندتا جوجه پليس بود كه اول جاده به همه گفته بودن جاده يك طرفه شده ، ولي در حقيقت همچين خبري نبود و قبل از ميدون و تونل امير كبير ماشينها توي هم گره خورده بودند.خلاصه ساعت يازده و سي و پنج دقيقه وارد اولين تونل شديم . چون تونل سيستم تهويه نداشت ماشينها رو چندتا چندتا ميفرستادند داخل كه مردم اون تو خفه نشند. مردم هم تا چرخشون وارد تونل مي‌شد مثل زنداني‌هاي تازه آزد شده ـــ از جمله خودم ـــ

پا رو مي‌ذاشتند روي گاز و دست رو روي بوق ، و جيغ و داد كنان از تونل رد مي شدند . اين تيكه‌ي راه و جيغ و داد و بوق توي تونل تا آخر جاده توي همه‌ي تونلها ادامه داشت و به نوعي باعث خنده‌ هم شده بود. توقف بعدي توي ترافيك كه دو ساعت و 45 دقيقه طول كشيد ، بعد از سد كرج بود . كه دليلش هم معلوم نشد . ولي اينبار ديگه مردم بيكار ننشستن و يكي از اون جوونهاي با حال كه ماشينش سيستم داشت يه نوار بندري گذاشت و اكيپي ريختن توي يكي از اين باغهاي كنار رودخونه و شروع كردن به بزن و برقص . مردم هم كه اوضاع رو اينجوري ديدن جمع شدن توي همون باغ و مجلس بزم و طرب بر پا كردن . جاي شما خالي بود ، البته جاي اين آدمهاي متحجر و عقب مونده كه فعلا زور دارن هم خالي بود تا بيان و نسل سوم انقلاب رو ببينند و تعريف كنند. بهترين جاي باغ ته باغ بود ، يه ــ گلاب به روتون ــ موال داشت كه نه شير داشت و نه آفتابه‌ي درست حسابي . حالا چرا بهترين جا بود ، براي اينكه من اونجا با يه بنده خدا آشنا شدم كه اون هم براي قضاي حاجت اومده بود ولي چون از اوضاع بي خبر بود مجبور شده بود .....

خلاصه اين بنده خدا با هزار زحمت و كمك بقيه‌ي دوستاش تونست از اون وضعيت رها بشه و به جمع اهل طرب بياد و بشه‌ پايه‌ي رقص من . جاتون خالي بساط براه بود تا لحظه‌اي كه اولين ماشينها از روبرو اومدند و نويد باز شدن راه رو دادند.

آخر جاده رو بيشتر از بقيه جاهاش دوست دارم . وقتي از لابلاي اون كوههاي تراشيده شده رد مي‌شي احساسي مركب از شوق و لذت ديدن اين طبيعت زيبا همراه با صداي آب رودخونه كه در كنار جاده‌ حركت مي‌كنه و بوي نم و جنگل و سبزي درختها كه فضا رو پر كرده. تقريبا مي‌شه گفت تمام حواس ممكن رو تو اين جاده براي لذت بردن به كار مي‌بردم . همچنين حس كوچك بودن در مقابل اين كوههاي بزرگ ، من رو ياد عظمت و قدرت خالق هستي مي‌انداخت و باعث مي‌شد كه علاقه و عشق رو به اون بيشتر از هميشه در خودم حس كنم .

فرداي روزي كه رسيديم دريا آروم بود و تنهاي خسته‌ و كرخت رو به سوي خودش مي‌طلبيد . از صبحانه تا ناهار رو توي آب بودم و تازه بعد از ناهار هم كنار ساحل روي شنها دراز كشيده بودم . شنا كردن با بچه ماهي‌هايي كه زير سايه‌ي بدنت پناه مي‌گيرند و دورت مي‌چرخند خيلي لذت بخش بود . ميشه گفت روز دوم رو با دريا سر كردم ، حتي شب رو هم با دريا بودم ولي جريانات شب رو توي يك فرصت ديگه براتون مي‌گم ، اون شب بود كه فهميدم وقتي سهراب مي‌گه :« من نمازم رو پي تكبيرة الاحرام علف مي‌‌خوانم ، پي قد قامت موج !» يعني چي ، اونجا بود كه قد قامت موج رو فهميدم .

روز سوم رفتيم به جنگلهاي عباس‌آباد . تصوير جنگل و كوه و مه رو با هم در نظر بگيريد ، حالا يه رودخونه‌ي كوچك و يه آبشار كه از همون جويبار به وجود اومده رو به اون تصوير اضافه كنيد ، بعد هم كمي رنگ زيباي قرمز رو به نشونه‌ي عشق و يه سيب سرخ رو عوض جاي خالي يار به اين بوم اضافه كنيد . حالا دوست دارم بگيد چي مي‌بينيد؟

بيشتر از اين ديگه توضيح نمي‌دم و بقيه‌اش رو مي‌‌گذارم به عهده‌ي خودتون و ذهنتون . شايد بخواهيد بعضي چيزهاي ديگه رو هم به اينها اضافه كنيد تا نقاشي‌ تون زيبا تر بشه .

از جمله اتفاقات جالبي كه اونجا افتاد اين بود كه ، آبشاري كه گفتم بد جوري من رو وسوسه كرد كه ازش عكس بگيرم و همين كار رو هم كردم . يه عكس هم با آبشاره گرفتم كه در نوع خودش بينظير بود، فقط يه ربع ساعت طول كشيد كه من بتونم يه راهي به بالاي اون آبشار پيدا كنم و خودم رو به اون بالا برسونم ، فقط همينقدر بگم كه همه‌ي مردم داشتن نگاه مي‌كردن و با خودشون مي‌گفتن كه الان اين پسره مي‌افته پايين . خلاصه رفتم بالا و يكي از زيباترين عكسهاي زندگيم رو گرفتم ، ولي حالا مونده بودم كه چطوري بيام پايين . به هر بدبختي و زحمتي بود خودم رو رسوندم به پايين آبشار ولي در لحظه‌ي آخر پام لغزيد و تا گردن رفتم توي آب سرد.جاتون خالي بود تا شما هم مثل ملتي كه اونجا جمع شده بودن بخندين. تازه يه زوج جوون از بالا و پايين رفتن من فيلم هم گرفته بودن و وقتي من سر تا پا خيس داشتم مي‌رفتم طرف ماشين اومدن جلو و مثل خبر نگارها پرسيدن :« آقا شما نصيحتي براي جوونها ندارين؟» من هم انگار نه انگار كه اتفاقي افتاده گفتم:« تا ميتونيد جووني كنيد و به حرف و حديثهاي دور و برتون هم توجه نكنيد.» اين هم عاقبت ماجراجويي بود كه باعث شد تا خود ويلا شلوارم رو از پنجره‌ي ماشين بيرون بدم تا شايد خشك بشه و ديگه نپرسيد كه موقع رانندگي چي پام بود چون جواب نمي‌دم !

راستي از اونجا هم من به بعضي از دوستان سر زدم و كامنت هم گذاشتم ، ولي جالب اين بود كه اين كار رو از كافي نت انجام ندادم !

يكي از همسايه‌ها يه كامپيوتر نُتبوك داشت كه مودم هم داشت . ولي چون اكانت چالوس نداشتيم و حس و حال پيدا كردن كافي نت هم در دسترس نبود به اكانت تهران من و با تلفن بين شهري كانكت شديم ! ــ خالي بندي نيست شاهد دارم ، نيما ، براي كوير هم كامنت گذاشتم ــ فكر نمي‌كنم شرايطي جالب تر از اين براي كسي پيش اومده باشه كه با نوتبوك از چالوس وصل بشه به اكانت تهران تا فقط كامنتهاي شما رو بخونه و براي ديگران كامنت بذاره.

فكر كنم ديگه از شمال گفتن بس باشه فقط يه چيز ديگه اونهم اينكه ايراني رو هيچ وقت نمي‌شه به زور مجبور به كاري كرد . اگه ايراني بخواد بزنه و برقصه و شادي كنه ويا زن ايراني بخواد توي دريا شنا كنه ، روسري سرش نكنه، با پسرها وسطي بازي كنه و هزاران مورد ديگه كه خودتون بهتر از من مي‌دونيد، هيچ كس نمي‌تونه جلوش رو بگيره . حتي اگه موفق بشه كه مدتي به ظاهر جلوي ايراني رو بگيره ،كه خيلي سخته، باز هم ايراني كار خودش رو انجام مي‌ده و اين به خاطر يك چيزه:

«ايراني هميشه شاده و هميشه پيروزه»

چو ايران نباشد تن من مباد !

بشنو آواز مرا از دور ،‌ اي جانان من

اي گرامي تر ز چشمان ، خوبتر از جان من

اولين الهام بخش و آخرين پيمان من

كشور پير من ، اما پير عالي شان من

طبع من، تاريخ من ، ايمان من ، ايران من!

ابولقاسم لاهوتي(1264ــ1336)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شعر نوي امشب :

اجاق سرد

مانده از شبهاي دورادور

بر مسير خاموش جنگل،

سنگچيني از اجاقي خُرد؛

واندر او خاكستر سردي.

همچنان كاندر غبار اندوده‌ي انديشه‌هاي من ، ملال انگيز،

طرح تصويري در آن هر چيز؛

داستانش حاصل دردي.

روز شيرينم كه با من آشتي بودش،

نقش ناهمرنگ گرديده.

سرد گشته سنگ گرديده.

با دم پاييز عمر من ، كنايت از بهار و چهره‌ي زردي

همچنان كه مانده از شبهاي دورادور ،

بر مسير خاموش جنگل ،

سنگچيني از اجاقي خرد ؛

اندر او خاكستر سردي.

پدر شعر نوي فارسي و استاد بلامنازع شعر نو ، « نيما يوشيج »

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حسن ختام:

حافظ:

حال خونين دلان كه گويد باز**** وز فلك خون خم كه جويد باز

شرمش از چشم مي‌پرستان باد **** نرگس مست، اگر برويد باز

رهي معيري:

رفت و نرفت نكهت گيسوي او هنوز

غرق گل است بسترم از بوي هنوز

روزي كه داد دل به گل روي او« رهي »

مسكين نبود باخبر از خوي او هنوز

هرگزم نقش و از لوح دل و جان نرود

هر گز از ياد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سرگشته خيال دهنت

بجفاي فلك و غصه‌ي دوران نرود

در ازل بست دلم با سر زلفت پيوند

تا ابد سر نكشد وز سر پيمان نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسكين من است

برود از دل من وز دل من آن نرود

آنچنان مهر توام در دل و جان جاي گرفت

كه اگر سر برود از دل و از جان نرود

گر رود از پي خوبان دل من معذور است

درد دارد چه كند از پي درمان نرود

هر كه خواهد كه چو حافظ نشود سر گردان

دل به خوبان ندهد و از پي ايشان نرود

دوبار كتاب رو باز كردم و هر دو بار اين شعر حافظ كه قبلا هم توي پستهاي قبليم نوشته بودم اومد براي همين با خودم گفتم حتما حكمتي داره و منهم تسليم شدم و دوباره اون رو نوشتم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

 با اجازه‌ی شما باز هم بايد به يک مسافرت ديگه ، ولی اينبار به سمت

اصفهان برم و تا هفته‌ی آينده دسترسی به اينترنت ندارم . پس تا اون

موقع كه با كوله باری از خاطرات سفر شمال و اصفهان خدمت برسم .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تو! به هر جا مي روم ،با هر كس همزباني مي كنم ،هر جايي را كه مي خوانم ،به هر كسي مي رسم ،همه وهمه يا بدنبال (( تو )) مي گردند ويا به تو رسيده و با تو ما شده اند.عده اي هم تو را در ديگران مي جويند.
من جزء كدامين دسته ام؟
مدتهاست كه به دنبال توام.تو را نيز خوب يافتم.پس چرا ما نشديم؟ چرا تو، تو ماندي و من،در حسرت ما ؟
تو آنقدر بزرگ هستي كه با همه ما ساخته اي . شايد قسمت اينست كه از تو چيزي به ما نرسد؛
واي از روزي كه من قدر ما را ندانستم،كم تجربه بودم و بادمجانهاي زيادي دور قابم بودند.حالابعد از جند سال تازه قدر تو را دانستم. تنهاكسي كه از ابتدا با خلوص و پاكي قصد ما كرد و نه براي چيزهاي ديگر.

تنها كافيه كه لب تر كني و ...

از تو به يك اشاره
از من به سر دويدن

___________________________________________________

بوسه‌

۷۴/۳/۱۵

 شاملو

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

مي خوام كتابي رو به شما معرفي كنم :

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حسن ختام :

ای دل چو زمانه می‌کند غمناکت              ناگه برود زتن روان پاکت

بر سبزه نشين و خوش بزی روزی چند          زان پيش که سبزه بردمد از خاکت

‹‹ خيام ››

ای خيالی كه به دل می‌گذري........نی حيالی نی پری ، نی بشری

اثر پای تو را می‌جويم.................نه زمين و نه فلك می‌سپري

دل ببردي و بحل كردمت اي جان ليكن #1

به از اين دار نگاهش كه مرا مي‌داري

ساغر ما كه حريفان دگر مي‌ نوشند

ما تحمل نكنيم ار تو روا مي‌داري

اي مگس حضرت سيمرغ نه جولانگه توست

عرض خود مي‌بري و زحمت ما مي‌داري

تو به تقصير خود افتادي ازين در محروم

از كه مي‌نالي و فرياد چرا مي‌داري

حافظ از پادشهان پايه به خدمت طلبند

سعي نابرده چه اميد عطا مي‌داري

#1: بحل كردمت= حلالت كردم.

سلام به دوستان عزيز. اميدوارم از آهنگ پست قبلي خوشتون اومده باشه.از اظهار لطف همه‌ شما هم ممنونم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به مناسبت فرا رسيدن روز پدر!

بابا آب داد. بابا نان داد... عشق داد....مهر داد... مهرباني داد....بابا مردانه پشت من ايستاد...بابا دستم را گرفت...شبهاي تبدار كودكي، بابا كنارم نشست، دستم را گرفت....وصبح، ديگر تبي نبود،گرمايم به جان بابا رفته بود........بابا خنديد..اخم كرد.. برايم خريد....بابا ازخدا گفت از  علي مرتضي گفت..بابا قصه ها برايم گفت... گفت خوب باشم..قوي باشم...گفت مهربان باشم....بابا گفت از كسي انتظاري نداشته ‌باشم... بابايم گفت به همه خوبي كنم اما انتظار چيزي نداشته باشم....... بابا صفاست...

داريم به روز پدر نزديك مي‌شيم. روزي كه ارزشش به خود جوش بودنشه.

همه‌تون خوب مي‌‌دونيد كه هيچ كس اسم اين روز رو روز پدر نگذاشته، ولي

براي بزرگداشت اين موجود بي همتا ،مردم اين روز رو به طور خود جوش ، به اسم روز پدر ، نامگذاري كردن.چرا؟

چون:

پدر تكيه گاه فرزند ه.

پدر سايه‌ي بالاي سر ه، درسته كه مادر از شب تا صبح بالاي سر كودكش بيدار مي‌مونه ولي كاري كه پدر از صبح تا شب انجام مي‌ده تا خانواده‌اش بتونن راحتي و آرامش رو تجربه كنن ، از بيدار موندن‌هاي مادر بيشتر نباشه، كم از اون نداره .

درسته كه نوازش‌هاي مادر آرام بخش‌ترين مسكن‌هاي دنياست، ولي بازهم نوازش پدارنه يه تأثير ديگه اي داره كه مطمئنم اغلب شما اون رو تجربه كردين.اون نگاه عاشقانه‌اي كه يك پدر به فرزندش كه خوابيده مي‌اندازه به همون اندازه لذت بخش و دوستداشتني‌ه كه ، تَشَر‌هاي روزانه‌اش.

اون كسي كه با خستگي تمام تا دم درب خونه مياد ولي تمام خستگي‌ها و افكار آزار دهنده‌ي روزانه رو همونجا پشت درب خونه مي‌گذاره و هيچ وقت به خودش اجازه نمي‌ده كه اونها رو با خودش به داخل بياره كسي جز پدر نيست.

براي همين هم هست كه وقتي اسم پدر مياد ، خواه نا خواه يه حس مطبوعي بهم دست مي ده . احساس غرور ، احساس شعف ، احساس عشق ؟؟؟ ولي نه، هيچكدوم از اينها نيست . شايد تلفيقي از اينها باشه . اگه اينطور باشه ــ‌ كه حتما هم همينطوره ـــ درصد احساس عشق بايد از همه‌شون بيشتر باشه.

و بدين دليل من نسبت به خودم احساس غرور مي‌كنم ، احساس افتخار.

چراكه اگر خدا بخواد روزي به جمع پدرهاي دنيا اضافه مي‌شم. به جمعي زحمت كش و بي ادعا و توقع .

در آخر هم بگم كه من اين حرفها رو براي كم رنگ جلوه دادن نقش عزيزي به نام مادر نگفتم و هرگز نه خواسته‌ام و نه خواهم خواست ، بلكه نه خواهم توانست حتي اگر بخواهم. نه تنها من كه كس را ياراي اين كار نيست .چراكه:

در پس هر مرد موفق زني نهفته‌ است كه او را پشتيباني مي‌كند .

خدا سايه‌ي پدر و مادر ها رو  روی سر همه‌ي ما نگه داره و ما رو از اين نعمته‌های الهي محروم نكنه.

در آخر هم روز پدر در بعضي كشورها: روز 7 سپتامبر روز پدر در استراليا است كه هميشه اولين يكشنبه ماه سپتامبره. روز پدر در امريكا و كانادا و انگليس سومين يكشنبه ماه ژوئن هست و بعضي از كاتوليك ها هم روز19 ماه مارچ رو به عنوان روز پدر جشن مي گيرند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شعرم آهنگ تو دارد

دل من ميل تو دارد ، چه بجويي چه نجويي

ديده ام جاي تو باشد ، چه بماني چه نماني

من كه بيمار تو هستم ، چه بپرسي چه نپرسي

جان به راه تو سپارم ، چه بداني چه نداني

ايستادم به ارادت ، چه بود گر بنشيني؟

جاني از بهر تو دارم ، چه بخواهي چه نخواهي

شعرم آهنگ تو دارد ، چه بخواني چه نخواني

( مهدي سهيلي )

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دوستان يه چند روزي نيستم كه بيام و وبلاگاي قشنگتون رو بخونم . پس اگه براتون كامنت نذاشتم نا راحت نشين . جاي همه‌ي شما خالي دارم به يك سفر مي رم . اميدوارم بعد از بازگشت چيزي براي گفتن داشته باشم . پس حلال كنيد. ــ به قول حافظ بحل كنين من رو ـــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بالاخره بدن من كم آورد و عكس العمل نشون داد.

از اول تابستون تا حالا شبي نبود كه من تا صبح بيدار نشينم . زودترين ساعتي كه خوابيدم ، 4 صبح بود و ديرترينش هم وجود نداره ، چون چند شب اصلا نخوابيدم.

ولي خوب بالاخره تو اين نبرد تن به تن يا بهتر بگم «من به تن» من شكست خوردم و تن پيروز شد .

تن با اينكه خيلي ضعيف شده بود من رو شكست داد ولي به چه قيمتي؟ به بهاي از دست دادن سلامتي خودش . دوستاني كه من رو از نزديك مي‌شناسن و با من هر چند روز بر خورد دارن ميدونن كه يه مدت بود كه سرفه‌هاي من تموم نمي‌شدن .

دكتر سوم متخصص داخلي و ريه بود ، يه مرد ميانسال و نسبتا خوش قيافه . وقتي مي‌خواستم وارد مطبش بشم ــ توي درمانگاه بيمارستان ــ يه خانومي رسيد و از من خواست كه قبل از من بره وگفت كه با دكتر يه كار دو دقيقه‌اي داره. من هم كه عجله نداشتم گذاشتم اون بره تو ، ولي اي كاش هرگز نمي‌ذاشتم بره تو .

من كه حسابي كلافه شده بودم ديگه طاقت نياوردم و در زدم و رفتم تو ديدم آقاي دكتر يك طرف ميز نشسته‌اند و خانوم طرف ديگه و بساط چاي و شيرني و بيسكوييت و بگو و بخند حسابي به راهه و انگار نه انگار كه من اومدم داخل مطب. تاز ه بعد از مدت كوتاهي فهميدم كه بوي قهوه توي اتاق مياد و اون نوشيدني‌ها چاي نبود بلكه قهوه بود ، ولي هر چي سعي كردم نفهميدم آقاي دكتر اون قهوه‌ي داغ رو، اون هم با اون ظاهري كه نشون مي‌داد با دقت تهيه شده ، چطوري توي اون اتاقي كه نه گاز نه قهوه جوش و نه ديگر لوازم مورد نياز ، از هيچكدوم اثري نبود ،درست كرده .

خلاصه اينكه دكتر من رو در حضور اون خانوم و در عرض دو سه دقيقه معاينه كرد . با خودم مي‌گفتم اين دكتره با اين معاينه‌اش حتما منو خوب مي‌كنه!!! توي همين افكار بودم كه دكتر گفت: « يه كپسول داريد كه هر 24 ساعت يكي مي‌خوريد. يه قرص هم هست كه هر 8 ساعت يكي مي‌خوريد. دو تا شربت هم هست كه بعد از غذا مي‌خوريد.»

داشتم با خودم مي‌گفتم خوب الهي شكر آمپول تو كار نيست كه : « سه تا آمپول هم داريد كه يكيش رو همين الان بگيريد بياريد خودم براتون بزنم و دو تاي ديگه رو هم هر سه روز يك بار بزنيد. اگه خوب نشديد 10 روز ديگه باز هم بيايد . »

با خودم گفتم :« پسر مگه تو آزار داشتي رفتي داخل و خلوت دو نفره‌ي دكتر و خانومه رو بهم زدي . حالا هم حقته دكتر برات سه تا آمپول بنويسه . تازه گفت يكيش رو هم بيار خودم بزنم تا حسابي حاليم كنه كه سزاي كارم چيه و درسي بشه تا ديگه از اين كارها نكنم . »

خلاصه از مطب اومدم بيرون و داروها رو هم گرفتم ولي آمپولش رو جاي ديگه‌اي زدم .

از حق نگذريم دكتر خوبي بود ، چون سرفه‌هام خيلي كمتر شدن و فكر كنم اون دوتا آمپول رو هم بزنم كامل خوب بشم.

ولي حالا يه مشكل ديگه برام پيش اومده . مدام يا خوابم يا دارم چرت مي زنم . اون هم به دليل خوردن اون دو تا شربته ، كه خواب آورن .

شايد باورتون نشه ، چون براي خودم هم قابل باور نبود . از جمعه صبح ساعت 6 كه خوابيدم ديگه بيدار نشدم تا شنبه ساعت 2 بعد از ظهر كه از گشنگي بيدار شدم ، غذا خوردم ، و دوباره ساعت 6 خوابيدم و يكشنبه ساعت يك بعد از ظهر بيدار شدم ،تا نشستم اين پست رو تا نيمه نوشتم و ناهار خوردم ساعت 4 شد و رفتم بيرون ولي هنوز خواب آلود بودم ،5 تا 7 بعد از ظهر تدريس زبان داشتم ، و وقتي برگشتم خونه ساعت 8 شب بود . شام رو خوردم و ساعت 1شب رفتم كه اين پستم رو كامل كنم ، ولي اصلا توان تايپ كردن نداشتم . براي همين دو باره خوابيدم ، و صبح دو شنبه از خواب بيدار شدم .

توي اين دو سه روزه كه من تقريبا همه‌اش رو خواب بودم ، چندتا اتفاق جالب افتاده بود كه من اصلا خبر دار نشدم . اوليش اين بود كه ما به يك عروسي دعوت شديم كه سه شنبه شب هست و جاي همه‌تون هم خاليه . دوميش اينكه چهار شنبه صبح مي‌ريم شمال و من تا برگشتنم دسترسي به اينترنت ندارم مگه تو نمك‌ابرود كافي‌نت پيدا كنم . سوميش اينكه پسر عمه‌ام زاييد ! اه ببخشيد يعني خانومش زاييد و من يه جايزه‌ي خوب ميگيرم آخه اسم پيشنهادي‌ من يعني « هستي » ــ اين اسم رو خيلي دوست دارم ــ رو براي دختر گلش انتخاب كرده . چهارميش اينكه ، هيچي ديگه، همين چهارمي نداشت . چرا . چهارميش هم خبر فوت محمد عروض كوهنورد خوب كشورمون بود كه پس از گذشت بيست و يك روز كه از سقوط 700 متريش همراه با بهمن مي گذره ، دار فاني رو وداع گفت . اين‌ آدم اولين مسلمان و ايرانيي بود كه اورست رو فتح كرد . ــ آرزويي كه من به خواب هم نمي‌بينم ــ

چند نكته‌ي مهم كنكوري :

1 ــ توي تزريقات دو اتاق بود كه روي يكي نوشته بود بانوان و روي اون يكي نوشته بودن آقايون . ولي نمي‌دونم چرا آمپول من رو يه خانومي اومد زد ، در حالي كه يه آقايي هم اون جا بود كه پارسالها يه آمپول ديگه رو بهم زده بود .

2ــ روي آمپوله نوشته بود :« تزريق نسج عميق عضلاني » من كه منظورش رو نفهميدم ، اگه شما فهميديد به من هم بگيد !!!!

3ــ از شماها اگه كسي هست كه توي اين دو سه روزه بياد شمال طرفهاي چالوس و نوشهر و نمك‌ابرود . بگه تا اكه خدا بخواد يه ديداري داشته باشيم .

4ــ درسته كه گفتم توي اين دو سه روزه خواب بودم ولي براي رفع و قضاي حاجت از خواب بيدار مي‌شدم . ـــ قضاي حاجت كه مي‌دونيد چيه ديگه ــ

ديگه دارم خيلي پر حرفي مي‌كنم ، چون اين پست خيلي زياد شد شعر نو نمي‌نويسم و با اجازه‌تون يه راست مي‌رم سراغ حسن ختام .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حسن ختام :

چو دلسوزي ندارم تا بگويم درد دل با او

                                بسوزد گر زبان مانند شمعم در دهان بهتر

                                                                     « قهرمان»

فدايت اي گل خندان كه فارغ از چمني

                                      چون جانم تو عزيزي ، گر چه دلشكني

                                                                     «نظام وفا»

طبق معمول اول سلام.

چون حرف براي گفتن زياد دارم و نمي‌خوام اين پستم خيلي طولاني بشه يه راست مي‌رم سراغ حافظ. پس نيت كنيد و فاتحه بخونيد.

بعزم توبه سحر گفتم استخاره كنم

بهار توبه شكن مي رسد چه چاره كنم

سخن درست بگويم نمي‌توانم ديد

كه مي خورند حريفان و من نظاره كنم

چو غنچه با لب خندان بياد مجلس شاه

پياله گيرم و از شوق جامه پاره كنم

بدور لاله دماغ مرا علاج كنيد

گر از ميانه‌ي بزم طرب كناره كنم

ز روي دوست كي مرا گل مراد شكفت؟

حواله‌ي سر رقيب به سنگ خاره كنم

گداي ميكده‌ام ليك وقت مستي بين

كه ناز بر فلك و حكم بر ستاره كنم

مرا كه نيست ره و رسم لقمه پرهيزي

چرا ملامت رند شرابخواره كنم

بتخت گل بنشانم بتي چو سلطاني

ز سنبل و سمنش ساز طوق ياره كنم

باز هم مثل هميشه حافظ من رو شرمنده كرد و وقت ناچاري دستم رو گرفت . آخه امروز يه اتفاقي افتاد كه كلا َ حال و هوام رو عوض كرد و فقط و فقط مقصر اين واقعه خودم بودم . مونده بودم چه جوري معذرت خواهي كنم كه حافظ به داد رسيد و بيشتر حرفايي كه مي‌خواستم بزنم رو گفت.

احساس بدي دارم . نمي‌دونم اسمش رو چي بذارم؛ پشيموني ، احساس گناه ، عذاب وجدان ، خجالت و يا شايد هم حسادت!

بيشتر از اين نمي‌ تونم توضيح بدم . ولي اميدوارم اون پرنده من رو ببخشه و از من كدورتي به دل نگيره.

             زندگي خوشتر بود در سايه‌ي وهم و خيال

بگذريم.امشب اصلا نمي‌خوام ناراحتي توي پستم باشه . ديگه مي‌خوام كاملا َ غم رو از اين خونه بيرون كنم ، و مي دونم كه سخته . به قول « رؤيا » غم وقتي اومد ، به اين آسونيا بيرون نمي‌ره . ولي من مي خوام بگم :

اي غم اي همدم دست از سر دل بردار

اي شادي يك دم مرهم به دلم بگذار

دل جاي شاديست از غم شده‌ام بيزار

اي غم بيرون رو اين خانه بدو بسپار

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گفتم مي‌خوام غم رو بيرون كنم ولي يك كمي ديگه تحمل كنيد تا من اين شعر رو هم بنويسم ، بعد با هم بيرونش مي‌كنيم.فقط شرمنده كه نتونستم كاملش رو گير بيارم.

اين شعر با جرياني كه در ادامه نوشته‌ام چند باري اشك من رو در آورده ، كه آخريش ديروز تو ماشين بود ، نه ببخشيد آخريش امروز صبح وقت برگشتن ازمزار شاملو بود . امروز صبح وقت برگشتن از دانشگاه ، جاي همه‌تون خالي يه سري رفتم سر مزار شاملو .

نه بسته ام به كس دل ،نه بسته كس به من دل

چو تخته پاره بر موج ، رها رها رها من

زمن هر‌ آنكه او دور ، چو دل به سينه نزديك

به من هر آنكه نزديك ، از او جدا جدا من

نه چشم دل به سويي، نه باده در سبويي

كـه تر كنم گلــويي ، به يـاد آشنـا مــن

ستاره‌ها نـهفتم ، در آسمــــــان ابری 

دلم گرفت اي دوست ، هواي گريه با من

نه بسته ام به كس دل ،نه بسته كس به من دل

چو تخته پاره بر موج ، رها رها رها من

يك هديه براي همه‌ي دوستداران موسيقي اصيل !

چند وقتي بود كه يه موضوع منو كمي نگران كرده بود .مدام با خودم اين سؤال رو مي‌پرسيدم كه اگه يه روزي استاد شجريان ديگه نتونه آواز بخونه ، يا صداش ديگه اون قدرت سابق رو نداشته باشه ، چه اتفاقي مي‌افته . چي مي‌شه ، كسي هست كه بتونه جاي خالي استاد رو پر كنه ؟

يك روز از يكي از دوستان كه دستي در موسيقي اصيل داره و با آدماي بزرگ اين ورطه در تماسه ، همه‌ي اون سؤالهاي بالا رو پرسيدم. و اون هم جواب داد كه

استاد يه چندتايي آلبوم رو براي اون روزها نگه داشته و اجراهاي قديمي هم كه هنوز منتشر نشده‌اند زيادن و تا چند سال كفاف نيازهاي عاشقان موسيقي‌ اصيل رو مي‌ده .ولي خوب بالاخره هر شروعي يه پاياني هم داره .

با اين حرف كمي دلم آروم گرفت ، و كمي هم به ذكاوت و آينده نگري استاد آفرين گفتم .

از اين جريان مدتي گذشت تا اينكه نزديك به يك هفته‌ي پيش وقتي بابام برگشت به خونه يك راست رفت سراغ ضبط و نواري رو گذاشت توي اون و نوار شروع كرد به خوندن . من اونم موقع توي اتاقم بودم ، ولي با صداي آهنگ به پذيرايي كشونده شدم . خوب كه گوش دادم ، از بابام پرسيدم كه:« مگه شجريان

كاست تازه بيرون داده ، كي بوده كه من نفهميدم؟»

كمي اخم كرد ــ بابام هيچ وقت اسم استاد شجريان رو بدون واژه‌ي استاد به زبون نمياره ، اون وقت تازه فهميدم كه چه اشتباهي كردم و استاد رو اون طور كه شايسته‌است خطاب نكردم ـــ و گفت : « آره . خوب گوش كن . خيلي قشنگه .»

صدا كمي جوان تر از سن وسال استاد به نظر مي رسيد و با توجه به حرفهايي كه قبلا شنيده بودم ، تصور كردم كه استاد يكي از همون اجراهاي قديميش رو منتشر كرده .

بعد از شنيدن اولين تصنيف ، چون شعر بسيار زيبا و دل‌نشيني داشت كه من تا به حال نشنيده بودم ، جلد نوار رو برداشتم كه شاعر رو پيدا كنم . اول به روي جلد توجه نكردم ، و يك راست رفتم سراغ توي جلد . شعر ، غزلي بود از خانوم « سيمين بهبهاني » . راستش اسم اين خانوم رو شنيده بودم ، ولي چيز زيادي از شعرهاش نمي‌دونستم . بعد از كمي اينور اونور گشتن بالاخره توي كتاب« سير تحول غزل فارسي » نوشته‌ي دكتر« روزبه» تونستم چندتا شعر دي‌گه رو هم از ايشون پيدا كنم كه توي پست قبلي براي حسن ختام آوردم . به عقيده‌ي دكتر روزبه

ايشون يكي از تأثير گذارترين و مبتكر ترين غزلسرايان معاصر اند كه تأ ثير ايشون ممتد و پر دامنه بوده و قالبهاي غزل رو متحول كرده .

خلاصه اينكه ، جلد نوار رو برداشتم كه ببينم شعر بقيه‌ي آهنگها از چه كسايي‌ گرفته شده، ولي از تعجب دهنم باز موند چون عكس روي جلد نوار عكس استاد شجريان نبود ، ولي اسم شجريان روي جلد نوشته شده بود . وقتي كمي بيشتر دقت كردم ، متوجه شدم كه اين صداي دلنشين كه اينقدر به صداي استاد شبيهه صداي كسي نيست جز « همايون شجريان » پسر استاد شجريان .

اصلا فكرش هم برام غير قابل باور بود چه برسه به خودش .

براي همين هم با خودم گفتم ، قشنگترين آهنگ اين نوار رو كه تصنيف « هواي گريه » است ، براي شما آماده كنم كه گوش بدين و باش حال كنيد .

هواي گريه

با صداي: همايون شجريان

آهنگساز : مجيد ضرابي

 اينجا حتما دانلود كنيد ! کليک کنيد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شعر نو امشب:

پرنده گفت: « چه بوئي ، چه آفتابي ، آه

بهار آمده است

و من به جستجوي جفت خويش خواهم رفت. »

پرنده از لب ايوان پريد

مثل پيامي پريد و رفت

پرنده كوچك بود

پرنده فكر نمي كرد

پرنده روزنامه نمي خواند

پرنده قرض نداشت

پرنده آدمها را نمي شناخت

پرنده روي هوا

و بر فراز چراغهاي خطر

در ارتفاع بي خبري مي پريد

ولحظه هاي آبي را

ديوانه وار تجربه مي كرد

پرنده ، آه ، فقط يك پرنده بود

« فروغ فرخزاد»

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حسن ختام :

همه خفتند بغير از من و پروانه و شمع

قصه‌ي ما دو سه ديوانه درازست هنوز!

« عماد خراساني »

در بزم جهان جز دل حسرت كش ما نيست

آن شمع كه مي‌سوزد و پروانه ندارد

« پژمان بختياري »

چون زلف تو ام جانا در عين پريشاني

من باد سحرگاهم، در بي سر و ساماني

اي شاهد افلاكي در مستي و در پاكي

من چشن تورا مانم ، تو اشك مرا ماني

« رهي معيري »

در پناه حق باشيد .

سلام به همگي دوستان .

باز هم از لطف همه‌تون ممنونم . واقعا شرمنده‌ام كه خيلي طول كشيد.راستش اون حال و هوايي رو كه بايد داشته باشم تا بتونم بنويسم ، كمي گم كرده بودم و دوست هم نداشتم بيام و چرت و پرت بنويسم.براي همين كمي طول كشيد . الان هم هنوز اون هواي هميشگي رو ندارم ، ولي ميدونم كه اگه شروع نكنم همين طور ميمونم.

پس به نام دوست و به مدد خواجه ، بريم سراغ حافظ ببينيم برامون چي داره.

از ديده خون دل همه بر روي ما رود

به روي ما ز ديده چه گويم كه چه‌ها رود

ما در درون سينه هوايي نهفته‌ايم

بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود

خورشيد خاوري كند از رشك جامه چاك

گر ماه مهر پرور من در قبا رود

بر خاك ره يار نهاديم روي خويش

بر روي ما رواست، اگر آشنا رود

سيليست آب ديده و هركس كه بگذرد

گر خود دلش ز سنگ بود هم ز جا رود

ما را به آب ديده شب و روز ماجراست

زان رهگذر كه بر سر كويش چرا رود

حافظ بكوي ميكده دايم به صدق دل

چون صوفيان صومعه دار از صفا رود

ديديد باز هم حافظ حال داد ، گفتم كه هر وقت از حافظ مدد بخواي ، بي برو برگرد جواب مي‌ده .

از ديده خون دل همه بر روي ما رود00 بر روي ما زديده چه گويم كه چه‌ها رود!

بازهم صحبت از خون دل و اشك ديده‌ است.فقط نمي‌دونم چرا اين دو عزيز دست از سر ما بر نمي‌دارن . حتي وقتي هم كه گذر زمان كمي داره آدم رو آروم مي‌كنه ،باز هم به يه بهونه‌اي سرازير مي‌شن و مايه‌ي رسوايي.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ساعت يازده نيمه شب بود و داشتم از بيرون برمي‌گشتم خونه. پشت چراع قرمز اتوبان باقري بودم و داشتم به كاست جديد همايون شجريان ـــ كه در باره‌ي اين كاست حرف براي گفتن زياد دارم و يه قسمتيش رو هم براي دانلود حتما مي‌ذارم .ـــ گوش مي‌دادم ، كه ديدم يه جوون بيست و شش ، هفت ساله يه دسته گل آورد جلو و گفت : « براي خانومت گل نمي‌خري ؟ »

اولش كمي جا خوردم. بهش گفتم :« اگه خانوم نداشته باشم چي؟ »

گفت :« خدا يه خوبش رو نسيبت كنه . »

منم گفتم :« بگو خدا اوني كه مي‌خواي رو نسيبت كنه، تا گل‌هات رو بخرم . »

اول فكر كرد دارم شوخي مي‌كنم و مي‌خوام سر كار بذارمش . براي همين داشت مي‌رفت سراغ ماشين بعدي كه صداش كردم و گفتم پس چرا داري ميري؟!

گفت:« اگه گل نمي خواي سر كارمون نذار . بعد از ظهر از سر كار كه برگشتم تا حالا چيزي نفروختم . مردم هم كه ديگه گل نمي‌خرن . »

و بعد ادامه داد كه :«الان 4 ساعته كه دارم لاي اين ماشينها دود مي‌خورم و مي‌چرخم . تا برسم خونه ساعت 12 شب شده و ساعت 5 صبح هم بايد بيدار بشم و تا قبل از ساعت 7 كه سرويس كارخونه مياد ، چمناي ميدون رو آب بدم اونهم براي روزي هزار تومن . »

خلاصه اينكه گلها رو گرفتم و پولش رو هم دادم و رسيدم خونه . اتفاقا شب مهمون هم داشتيم ، كه من نمي‌دونستم و وقتي رسيدم كه نيم ساعت بعدش اونها مي‌خواستند برگردند خونشون. يه دسته گل رو هم داديم به اونها بردن .

فرداي اون روز خونه‌ي يكي از دوستان دعوت بودم و جاي همه‌تون خالي جشن جالبي بود . بعد از مهموني با دوستان اومديم سوار ماشين بشيم ، ديدم كه تخته‌ي بسكتبالي كه بچه‌ها زده بودن به ديوار افتاده دقيقا جلوي كاپوت ماشين و شكسته . وقتي درست نگاه كرديم ديديم كه جاي دو تا از پيچها دقيقا بالاي كاپوت ماشينه ولي

دو تاي ديگه اونور تر از ماشينه . مثل اينكه اول پيچهاي طرف ماشين رها شده و بعد اون دوتا پيچ ديگه. براي همين هم تخته روي ماشين نيفتاده بود .

وقتي رسيدم خونه و جريان رو تعريف كردم همه به اين نتيجه رسيديم كه تنها دليل نجات ماشين گلهاي ديروزه .

اين حدس ما وقتي به يقين تبديل شد كه من امشب باز هم پشت همون چراغ قرمز گير كردم و توي خودم بودم كه ديدم يه شاخه گل رز افتاد توي ماشين. سرم رو كه بلند كردم ديدم همون بنده خداست . سلام كرد و من هم تحويل گرفتم و جريان رو به طور خلاصه براش تعريف كردم . ولي مثل اينكه يه جورايي از همه چيز خبر داشت و زياد تعجب نكرد . وقتي علتش رو ازش پرسيدم ،گفت كه همون شب بلافاصله بعد از رسيدن به خونه مجبور شدن دختر 16 ماهه‌اش كه تب و تشنج كرده بود ر و ببرنش بيمارستان و بره زير سرم .

اونجا بود كه تازه فهميدم جريان از چه قرار بوده و  به عبارت بهتر چه خسارتي از ما رفع شده !

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مهدي اخوان ثالث، متخلص به م اميد، در سال 1307 در توس مشهد به دنيا آمد.

در سال 1326 از هنرستان صنعتي مشهد ديپلم آهنگري گرفت و در سال 1327 به تهران آمد و معلم شد. در دهه س شمسي وارد مبارزات سياسي شد و به زندان افتاد.

مهدي اخوان ثالث نخستين دفتر شعرش را با عنوان ارغنون در سال 1330 منتشر كرد.

سلامت را نمي‌خواهند پاسخ گفت.

سرها در گريبان است

كسي سربرنيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را.

نگه جز پيش پا را ديد نتواند،

كه ره تاريك و لغزان است.

وگر دست محبت سوي كس يازي،

به اكراه آورد دست از بغل بيرون؛

كه سرما سخت سوزان است.

علاوه بر زمستان و ارغنون، از آخر شاهنامه، از اين اوستا و در حياط كوچك پاييز در زندان مي توان به عنوان ديگر آثار مهدي اخوان ثالث ياد كرد.

م . اميد پس از انقلاب مجموعه« تو را اي كهن بوم و بر دوست دارم » را منتشر كرد. وي چهارم شهريور سال 1369 در تهران درگذشت و آرامگاه او در توس، در كنار آرامگاه فردوسي است، شاعري كه به او ارادت خاصي مي ورزيد.

روحش شاد و راهش كه راه آزاديست پر رهرو باد .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حسن ختام :

حسن ختام امشب رو از خانوم «‌ سيمين بهبهاني » ،‌ غزل سراي معاصر، نوشتم كه تو پست بعدي همراه با يه آهنگ براي دانلود بيشتر از ايشون صحبت مي‌كنم .

يارب مرا ياري بده تا خوب آزارش كنم

هجرش دهم ، زجرش دهم،‌خوارش كنم ، زارش كنم

از بوسه‌هاي آتشين وز خنده‌هاي دلنشين

صد شعله در جانش زنـم ، صد فـتنه در كارش كنم

تا از نــگاه غير بپوشم نــگاه تو 00000 مژگان شوم به حلقه‌ي چشم سياه تو

خواهم چو جام باده نشينم به بزم نوش 0000 تا آشنا شوم به لب بوسه خواه تو

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خوب ديگه براي امشب كافيه . مي‌دونم كه امشب پستم چندان دلنشين نيست . براي همين هم سعي مي‌كنم زود تر به روز بشم.

در پناه حق!

ولي ديشب ديگه تنها نبود . اوني كه خيلي همديگه رو دوست دارن، اومده بود پيش باغ ؛ بارون !

حسابي با هم خلوت كرده بودن . بازار اشك داغ داغ بود . باغ از دوري اين چند وقته مي‌گفت و بارون هم سرش رو گذاشته بودرو سينه‌ي باغ و از لذت آرميدن در آغوش باغ بهره مي‌برد . باغ حرف واسه گفتن زياد داشت ، ولي ياراي گفتنش نبود . بارون هم نشنيده اشك ميريخت .

آخه هميشه كه حرف زدن به كار نمياد، عاشق و معشوق زياد نيازي به حرف زدن ندارن ! كافيه فقط به هم نگاه كنن . نه ! اين هم نه ! فقط كافيه عاشق باشن .

بگذريم ، داشتم از باغ مي‌گفتم .اگه بدونين چه غوغايي بر پا بود . صداش تا فرسنگها به گوش مي‌رسيد. تازه هركي صداش رو نمي‌شنيد ، نورش رو كه ميديد .

اونقدر سرشون گرم همديگه بود كه باغ اصلا متوجه حضور من نشد. من هم قصد نداشتم خلوتشون رو بهم بزنم . براي همين هم از يه گوشه سرم رو انداختم پايين و رفتم اون بالاها، يه گوشه‌اي انتهاي باغ پيدا كردم و نشستم. هنوز هم صداي باغ و بارون رو مي شنيدم. آخه من هر جاي باغ هم كه مي‌رفتم باز هم اونجا باغ بود وبارون هم كه دست بردار نبود . حق هم داشت! كجا رو مي‌تونست امن‌تر و با صفا تر از سينه‌ي باغ پيدا كنه .

اول با خودم گفتم اين باغ خيلي بي معرفت شده . اگه من‌هم چند روزي بهش سر نزنم وقتي دوباره برگردم بيشتر تحويل مي‌گيره، ولي پشيمون شدم . آخه من كه عزيز تر از بارونش نبودم و نمي‌شم . تازه وقتي بيشتر دقت كردم ،ديدم كه اين منم كه بيشتر به باغ نياز دارم، تا اون به من . براي همين هم كدورتي رو كه از باغ به دل گرفته بودم به دور انداختم و با دقت به بقيه‌ي حرفاي باغ و بارون گوش دادم . بجز صفا و صميميت چيز ديگه اي نمي‌شد تو حرفهاشون پيدا كرد . لحظات اونقدر قشنگ بودند كه وقتي به خودم اومدم ديدم چشماي من هم باروني شده . به ساعتم نگاه كردم ؛ حدود يك ساعت از زماني كه اومده‌ بودم تو باغ مي‌گذشت.

كمكم بايد بر مي‌گشتم خونه . براي همين بي سر و صدا و آروم از همون راهي كي اومده بودم ، عازم خونه شدم. داشتم آخرين قدم‌ها رو بر مي‌داشتم و از باغ خارج مي‌شدم كه يه چيزي من رو از رفتن باز داشت . خم شدم ببينم چيه. متوجه ساقه‌ي نازك نيلوفري شدم كه به پام پيچيده بود . مشغول باز كردن نيلوفر بودم كه صدايي آشنا گفت : « ممنونم كه امشب هم تنهام نذاشتي و تنهاييت رو با من قسمت كردي . »

گفتم :‌« نمي‌خواستم خلوتتون رو بهم بزنم . شرمنده‌ام . »

گفت:« تو كه غريبه نيستي . اين حرفها كدومه؟»

پرسيدم: « من كه خيلي سعي كردم نفهمي كه من اومدم . از كجا فهميدي؟»

گفت:«آره نفهميدم كه كي اومدي . »

گفتم :« پس چي؟»

جواب داد :« حس كردم بجز قطرات بارون يه چيز ديگه هم داره من رو سيراب مي‌كنه . وقتي بيشتر دقت كردم ديدم كه تو هم اومدي و يه گوشه‌اي كز كردي و داري گريه مي كني. من هم نخواستم خلوتت رو بهم بزنم . »

بعد هم ادامه داد كه :« تازه رفتنت رو هم متوجه نشدم . وقتي ديدم كه ديگه از اشكات خبري نيست ، با خودم گفتم لابد آروم گرفته، برم يه سري هم به اون بزنم،اما وقتي با جاي خاليت روبرو شدم ، فهميدم كه رفتي . نيلوفر رو فرستادم سراغت كه نگهت داره تا من برسم .»

بهش گفتم :« آره . داشتم به درد بارون گوش مي‌دادم كه ياد دردهاي خودم افتادم و نا خود آگاه گريه‌ام گرفت. البته بايد ببخشيد كه من حرفاتون رو شنيدم . »

گفت:«تو كه غريبه نيستي . از خودموني ولي براي كسي تعريف نكن كه اينجا چه خبر بود .»

گفتم :« براي امثال خودمون چي !؟ براي اونها هم نگم ؟»

گفت :« اونها كه خودشون بهتر مي‌دونن ولي اگه دوست داشتي بگو .»

براي همين هم بود كه وقتي رسيدم به خونه قبل از هر كاري نشستم و پست قبلي رو نوشتم تا مقدمه‌اي باشه براي امشب.

ديشب به سيل اشك ره خواب مي‌زدم

نقشي به ياد خطِ تو بر آب مي‌زدم

ابروي يار در نظر و خرقه سوخته

جامي بياد گوشه‌‌ُ محراب مي‌زدم

هر مرغ فكر كز شاخ سخن بجست

بازش ز طرهُ تو بمضراب مي‌زدم

روي نگار در نظرم جلوه‌ مي‌نمود

وز دور بوسه بر رخ مهتاب مي‌زدم

چشمم به روي ساقي و گوشم بقول چنگ

فالي به چشم و گوش در اين باب مي‌زدم

نقش خيال روي تو تا وقت صبحدم

بر كارگاه ديده‌ُ بيخواب مي‌زدم

ساقي به صوت اين غزلم كاسه‌ مي‌گرفت

مي‌گفتم اين سرود و مي‌ ناب مي‌‌زدم

خوش بود وقت حافظ و فال مراد و كام

بر نام عمر و دولت احباب مي‌زدم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پست ديشب رو نوشتم كه مقدمه‌اي باشه براي صحبتهاي بالا اگر نه من با يه كلوم دو كلوم ساكت بشو نيستم . اگه اجازه بديد در باره‌ي خداحاظي هم تو پست بعدي بنويسم .چون مي‌ترسم خيلي طولاني بشه .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من از خواب‌هاي خودم مي‌ترسم !!!!

(توجه توجه !!!! آهاي با تو ام )

نمي‌دونم چرا اكثر خوابهايي كه من ميبينم به حقيقت تبديل مي‌شه. من ديگه دارم كم كم از اين حالت مي‌ترسم ، چون اگه چيز بدي رو تو خواب ببينم و نتونم جلوش رو بگيرم ، خودم رو هم نمي‌تونم ببخشم. يك بار هم پيش اومده كه تونستم جلوي‌ يه پيش آمد رو بگيرم. ـــ و البته يك بار هم نتونستم هيچ كاري بكنم ولي خوب سعي خودم رو كردم ـــ

نمي‌تونم بگم كه همه‌ي اون كارها رو انجام دادم ، ولي خوب تا اونجايي كه اعتقاد داشتم ودارم همه ‌چيز رو سپردم دست خدا .

حالا كم كم داره اون خوابم به حقيقت تبديل مي‌شه . يعني تا حالا كه نصفش به حقيقت تبديل شده تا نصف ديگه هم تعبير بشه!

فقط نمي‌دونم بايد جلوي اين يكي رو بگيرم يا نه بذارم همينطوري پيش بره ؟

شايد راه دوم بهتر باشه چون هم عقلم و هم دلم براي اولين بار با هم سر اين موضوع به تفاهم رسيدن و مي‌گن دخالت نكن . البته همونطوري كه گفتم من سپردم دست خودش و تا اونجايي هم كه من مي‌دونم هيچ وقت بد كسي رو نمي‌خواد و هر كاري هم كه مي‌كنه براي سعادت اونه .

پس خدا جونم اين بار هم مثل هميشه خدايي كن و مهربونيت رو نشون بده . منتظرم و پيشاپيش متشكرم!

 شما هم حسابی مراقب رفتارتون باشيد !!!! اگه کامنت نذاريد و زود به زود به اينجا سر نزنيد براتون از اون خوابها می‌بينم  که نفهميد از کجا خوابتون رو ديدن و از کجا خوردين!!!!!!!!!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نوشته‌هاي يه عاشق!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دل بر نكنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به يادگار دردي دارم

كـان درد به صد هـزار درمان ندهم

پست قبليم رو خيلي دوست دارم ، بوي خوبي مي‌ده و گفتم تا مطلبي كه

 مثل اون باشه ننويسم به روزش نمي كنم . ولي خوب هر اومدني رفتنی

 هم داره ديگه . ـــ واقعا شرمنده‌ي همهتون شدم . از رونقي كه به اين سرا

 داديد بينهايت خوشحالم . نميدونيد چه جور به اينجا عادت كردم به تك

 تكتون . اگه كوچكترين فرصتي پيدا كنم اولين كاري كه مي‌كنم اومدن ب

ه اينجاست . نه بدليل خوندن نوشته هاي خودم بلكه بدليل ديدن رد پايي از

 شما ؛ طوري شدم كه اگه يكيتون نياد انگار كه يه چيزي كم دارم يا يه

 كسي رو گم كردم . قربون همه تون كه اين همه با محبتيد .

من تشنه‌ي محبت درد، آشناي هجرت

دلم به اين جدايي ، هرگز نكرده عادت

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

و اما حافظ :

اين غزلي رو كه امروز مي نويسم ، همون غزليه كه در روز كامنت گذاشتن

 هميشه بهار به نيت اون و نيماي عزيز فال گرفتم . قبل از فال مي‌خواستم

 غزل رو با كامنت به نيما بگم ولي وقتي ديدم چه غزلي اومد منصرف شدم

و گفتم اين غزل جاش همينجاست و اينجوري لطفش بيشتره . يك وقت فكر

 نكيند بد جنسي كردم ، اصلا اين طور نيست . من اين غزل رو براي اولين

 بار حدود هفت هشت سال پيش از پدر بزرگم شنيدم و بعدها به يادگار از

اون خدا بيامرز حفظش كردم . تو اين چند مدتي هم كه حافظ به اينجا رونق

 داده خيلي دوست داشتم اين غزل يه روز در مي‌اومد ، ولي از پا قدم

 هميشه بهار و احساس صادقانه‌ي نيما اين غزل هم بالا خره خودش رو

نشون داد . ديگه بيشتر از اين صحبت نمي‌كنم . نيما جان انتظارت تو هم سر

 رسيد :

اي همه شكل تو مطبوع همه جاي تو خوش

دلم از عشوه‌ي شيرين شكر خاي تو خوش

همچو سرو چمن خلد سرا پاي تو خوش

شيوه و ناز تو شيرين ، خط و خال تو مليح

چشم و ابروي تو زيبا ، قد و بالاي تو خوش

هم گلستان خيالم ز تو پر نقش و نگار

هم مشام دلم از زلف سمن ساي تو خوش

در ره عشق كه از سيل بلا نيست گذار

كرده‌ام خاطر خود را به تمناي تو خوش

شكر چشم تو چه گويم كه بدان زيبايي

مي‌كند درد مرا از رخ زيباي تو خوش

در بيابان طلب گرچه ز هر سو خطريست

مي‌رود حافظ بيدل به تولاي تو خوش

نيما جان فكر نمي‌كنم واضح تر از اين بشه با كسي صحبت كرد . آينده‌ی

 خوشي در انتظار تو و هميشه بهارت قرار داره . قدر اين موحبت خدايي رو

 بدون ، براي هر كسي پيش نمي‌اد . اونقدر قشنگ گفته كه آدم دلش

 نمي‌ياد ديگه چيزي بنويسه .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

راستي مهرداد جان من نمي‌تونم صفحه‌ي كامنت هاي شما رو باز كنم .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بچه ها ميدونستيد .....

بچه ها مي‌دونستيد كه من خودم اينجا رو راه ننداختم ، آره درسته اون

 كويري كه ميبيند تو لينكا اينجا رو راه انداخته بود براي خودش ، ولي رفت به

بلاگ اسپات و اينجا رو يادگاري داد به من . من هم اولش حرفي براي گفتن

نداشتم . ولي بعدا كم كم زبونم باز شد ، درست مثل حسي كه يه بچه

داره و تازه حرف زدن رو داره ياد ميگيره . اوايل فقط شعر مي‌نوشتم . بعد

 ديدم كسي به اينجا رفت و آمد نمي‌كنه يه مدت نا اميد شدم . حتی

 صاحب خونه‌ي قبلي هم فكر نمي‌كرد من اهل نوشتن باشم و به اينجا سر

 نمي‌زد .

يه روز با خودم گفتم ، اين هم خودش يه مزيته كه كسي ندونه كه من هم

وجود دارم ، و تنهاييم رو فقط با اون كه خيلي دوستش دارم تقسيم كردم .

از شما چه پنهون كه تا پاي اون به اينجا باز شد تعييرات بزرگي هم در من و

وبلاگم ايجاد شد . اونقدر بزرگ كه نمي‌تونم در باره‌شون بگم .

يه مدت من بودم و معشوق با هم حرف مي‌زديم ، درد دل مي‌كرديم تا اينكه

 كم كم سر و كله‌ي بقيه پيدا شد .

راستش مثل اينكه حرافاي من و اون ، به دل يه عده عاشق ديگه رسيده‌ بود

 و اونجا حسابي جا خوش كرده بود . از اون روز بود كه اينجا رونق گرفت و به

 قول روشنك كامنتهاش زياد شدند . من هم از اينكه چند تا عاشق و دل

 سوخته ميان اينجا ببينن چه حرفايي بين من اون رد و بدل مي‌شه خيلی

 خوشحالم . اگه هيچكس هم نياد بازهم من مينويسم . باش صحبت

مي‌كنم . اونقدر مي‌گم تا از دست من خسته بشه و يه فكري به‌ حالم

 بكنه . الان هم مي‌گم : دوستت دارم ! و خودت بهتر از هر كس ديگری

 ميدوني كه من براي چي اينجام . براي چي اين همه حرف مي‌زنم ، گله

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نيايش :

كجايي اي آرام جانم . اي تمام هستيم . اي كه تنها ترين تنهايي . چطور اين

 تنهايي رو تحمل مي‌كني . نمي‌خواي ما رو هم به خلوتت راه بدي؟

مي دونم كه الان در جواب من مي‌خواي چي بگي . ولي اين كمي دور از

 انصافه كه اين جوري دل ما رو بشكني . ميدونم اين كار رو نمي‌كني برای

 همين هم هست كه دوستت دارم بيش از زندگي بيش از هر نفس .

اي از همه كس با من آواره خودي تر

اي خوب تر از خوب من و از همه بهتر

من جز تو و عشق تو كس و يار ندارم

با هيچ كسي جز تو خداي دل خود كار ندارم

در ياب مرا ! درياب مرا !

مر حمتي كن به من و

يك دفعه بيدار كن از خواب مرا!

دستم تو بگير . خسته‌ام

.بيرون بكش از آب مرا!

تو باني اين در به دري ،اين همه شوريده سري

از همه كس تازه تري ،عشق تو بود يك نفري

اين همه آن داد مرا !

درياب مرا در ياب مرا !

فرياد بزن ، فرياد بزن ، خسته شدي باز بزن !

خط بزن از نسل قفس ، پر بده آزاد مرا !

تو باني آزادي من باش و آزاد كن آزاد مرا!

در ياب مرا ! درياب مرا !

مر حمتي كن به من و

يك دفعه بيدار كن از خواب مرا!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

راستي بچه‌ها به نظر من اگه مي‌خوايد خرج اينترنتتون كم‌تر بشه شما هم مثل من از كارت هاي شبانه نا محدود ماهانه در كنار كارتهاي ديگه‌تون حتما استفاده كنيد . چون اولا قيمتشون مناسبه ، ثانيا چون شبانه است ، پول تلفنتون به طور خيلي محسوسي كمتر ميشه و از اون مهمتر چون شب ها كانكت ميشيد ، ميتونيد با دنياي شب و شبنشيني بيشتر آشنا بشيد و از اون لذت ببريد . هر چند از ساعت كامنتهاتون مشخصه كه شما هم شب نشيني مي‌كنيد . در ضمن از اكانت روزانه تون هم چيزي در شب مصرف نمي‌شه . اگر هم نمي‌تونيد زياد از اين كارتها استفاده كنيد و مثلا يه شب در ميون ، شب زنده داري كنيد با آشناهاي نزديكتون با هم كارت رو بخريد . اين كارتي كه من استفاده مي‌كنم از ساعت يك به بعد تا ده صبح اكانت رو باز مي‌كنه ، و من فكر مي‌كنم مناسب باشه . ولي اگه شما چيز بهتري سراغ داريد معرفي كنيد .

اين ها رو براي اين گفتم كه پول تلفنمون اومد و با اين كار نسبت به بار قبلي به يك سوم كاهش پيدا كرده‌بود . تازه خيلي بيشتر از دفعات قبلي هم كانكت بودم . پس مي‌بينيد كه خيلي مؤثر بوده .

موفق باشيد .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

روز مادر رو به همه‌ي مادرهاي خوب مون تبريك مي‌گم .

با صد تا آسمون پر از گلهاي ناز و ميخك

يه قلب عاشق با يه حس انتظار كوچك

مي‌خواد بياد بهت بگه مامان روزت مبارك

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خوب رسيديم به شعر نوي امشب .

خيلي وقته كه سري به شاملو نزديم ، بريم ببينيم امشب برامون چي داره.

شب ندارد سر خواب .

مي‌دود در رگ باغ

باد با آتش تيزابش ، فرياد كشان .

پنجه مي‌سايد بر شيشه‌ي در

شاخ يك پيچك خشك

از هراسي كه زجايش نربايد طوفان!

من ندارم سر يأس

با امدي كه مرا حوصله داد .

باد بگذار كه بپيچد با شب ،

بيد بگذار كه برقصد با باد.

گل كو مي‌ايد

گل كو مي‌ايد خنده به لب .

گل كو مي‌آيد، ميدانم ،

با همه خيره‌گي باد كه مي‌اندازد

پنجه در دامانش ،

روي باريكه‌ي راه ويران .

گل كو مي‌آيد ،

با همه دشمني اين شب سرد

كه خط بيخود اين جاده را

مي‌كند زير عبايش پنهان .

شب ندارد سر خواب ،

شاخ مأيوس يكي پيچك خشك

پنجه بر شيشه‌‌ي در مي‌سايد .

من ندارم سر يأس،

زير بي حوصله‌گي هاي شب از دورادور

ضرب آهسته‌ي پاهاي كسي مي‌آيد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حسن ختام امشب از هاتف اصفهانيه:

از تو اي دوست نگسلم پيوند ******* ور به تيغم برند بند از بند

و اين هم از حافظ :

گر پير مغان مرشد من شد چه تفاوت

در هيچ سري نيست كه سرًي ز خدا نيست

در صومعه‌ي زاهد و در خلوت صوفي

جز گوشه‌ي ابروي تو محراب دعا نيست

اميدوارم كه اوقات خوشي داشته باشيد . و به اميد ديدار همه‌ي شما!

«حق نگهدار شما باشه»

دل را قدرت داد تا بفهمد دروغ و راست را،

نگاه را ، احساس را ...

و ما ميتوانيم كه از دلمان عشق ورزي بياموزيم ،

هم را باور كنيم و دروغ را ساعتي كنار بيندازيم ،

بوسه را از نو بنيان نهيم و دل را به قصد عشق

ميان دو آسمان زيبايي و نگاه

پرواز دهيم !

اين چند كلام حرف حساب رو تو وبلاگ نيما خوندم ، خيلي خوشم اومد . و بدون اجازه‌ي اون اينجا نوشتم . جاي باحاليه اگه وقت كرديد ، نه، حتما سري بزنيد ؛ تضمين ميكنم بدتون نياد ، فقط قبلش بگم اونهم مثل من كيلو متري مي‌نويسه . اگه حوصله‌ي خوندن نداريد ، سيوش كنيد و بعدا بخونيد ـــ البته فقط يك بار اين كار رو مي‌كنيد و بار هاي بعدي تا كامل نخونيد دلتون آروم نمي‌گيره چون خودم هم اين بلا سرم اومد !!!! ـــ . همين بقل توي لينكها (( خونه‌ي دوست رو)) پيدا كنيد .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

و اما حافظ :

اي نور چشم من سخني هست گوش كن

چون ساغرت پر است بنوشان و نوش كن

در راه عشق و وسوسه اهرمن بسيست

پيش رو و گوش دل به پيام سروش كن

برگ نوا تبه شد و ساز طرب نماند

اي چنگ ناله بر كش و اي دف خروش كن

بر هوشمند سلسله ننهاد دست عشق

خواهي كه زلف يار كشي ترك هوش كن

ساقي كه جامت ز مي صافي تهي مباد

چشم عنايتي به من درد نوش كن

سرمست در قباي زر افشان چو بگذري

يك بوسه نذر حافظ پشمينه پوش كن

فكر كنم ديگه واضح تر از اين نمي‌شد راه و رسم عاشقي رو نشون داد پس :

پيش رو و گوش دل به پيام سروش كن

هر چي دلت مي‌گه همون رو انجام بده . اصلا يه سؤال دارم . كسي ميتونه عضوي از بدن رو معرفي كنه كه از دل به خدا نزديكتر باشه ؟ من كه فكر نمي‌كنم اين سؤال جوابي هم داشته باشه ، اين جاست كه مي‌گن چو داني و پرسي سؤالت خطاست .

ولي من مي‌ گم : مي‌خواستم از صنعت ((استفهام انكاري )) استفاده كرده‌ باشم تا كمي هم ادبياتم رو به رختون كشيده باشم ! ــ اين حرف براي مزاح بود .ــ

حالا يه سؤال ديگه . جاي عشق كجاست ؟ جايي بجز دل مي‌شه به اين وسعت پيدا كرد ؟

تنها جايي كه بتونه واژه اي به اين عظمت رو تو خودش جا بده فقط و فقط دله . اين رو كه ديگه همه تون قبول دارين . غير از اينه ؟

آره درست فهميديد ، عشق جايي قرار داره كه پيش و بيش از هر چيز ديگري ، به خدا نزديكه . پس مي شه اونقدر دل رو وسيع كرد، اونقدر عاشق بود ، اونقدر دل رو به خدا نزديكش كرد كه ديگه با خودش يكي بشه .

خدا ، دل ، عشق . چقدر زيباست اون لحظه‌اي كه اين سه يكي شوند و از اون زيبا تر حاصل و آخر كاره . وقتي دل ، خدا و عشق رو ، همه و همه در يك نقطه جمع كني اون وقت هرچي كه دل بخواد ، همونيه كه خدا مي‌خواد ، هموني كه عشق مي‌طلبه و آيا تو در اين ميان چيز ديگري هم مي‌خواهي؟

پس همه چيز در گرو دل توست ، دلت را صاف كن ! كينه ها را دور بريز ! همه را دوست بدار ! به معناي واقعي عاشق باش ! تا به هر آنچه خواهي برسي .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

يكي از دوستان ــ گردو ــ توي كامنتشون خواسته بودن كه يه فال براشون بگيرم . من هم با كمال ميل اين كار رو انجام دادم و اگه هر كي ديگه هم بخواد با اشتياق كامل براش فال مي‌گيرم :

خمي كه ابروي شوخ تو در كمان انداخت

به قصد جان من زار ناتوان انداخت

نبود نقش دو عالم كه رنگ الفت بود

زمانه طرح محبت ، نه اين زمان انداخت

فكر كنم توي هر خونه‌اي ديگه يه جلد ديوان حافظ پيدا بشه . پس زحمت پيدا كردنش باشه با خودتون و من فقط همين دو بيت مطلع رو نوشتم ،در هر صورت اگه پيدا نكردي بگو تا تو پست بعدي همه‌اش رو بنويسم .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

با تو ام ای کسی که بيش از همه دوستت دارم!

راستي اگه يه چيزي بگم يه جورايي جوابم رو ميدي . با تو هستم .

اگه بگم : «همين الان اون چشماي خوشگلت رو ببند ، سرت رو بگير به طرف آسمون دلت رو پرواز بده ، حالا نيت كن مي‌خوام برات فال بگيرم! »چي ميگي؟

بعدش كه فالت رو گرفتم هرچي كه بود نيتت رو بهم ميگي؟!

بهم ميگي كه آيا منهم اون وسط ها جايي داشتم يا نه ؟

.

.

.

ديدي كه من درست مي‌گفتم!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

يه نكته‌ي جالب!

تو اين چند وقته كه وبلا گ مينويسم ، ديدم نسبت به مسائل مختلف خيلي عوض شده و مدام در هر چيزي به دنبال نكته‌اي مي‌گردم كه بتونم بيام و براي همه بيان كنم و از نظراتشون با خبر بشم . ببينم كه چقدر با بقيه همراهم ،از چه كسايي عقب ترم و از چه كسايي جلو ترم . فكر كنم ديگه نيازي به گفتن خوبي ها و محاسن اين حس نباشه .

ولي اين حالت يك سري معايبي هم داره ، مثلا خود من ديگه كاملا از اين نكته سنجي خسته شدم چون هر طرفي رو كه نگاه مي‌كنم چيزي جز ناحقي و بي عدالتي چيزي نميبينم .

يا يه جوون كه آدم خجالت مي‌كشه از زيبايي و نجابت توي صورتش نگاه كنه بايد سر چارراه گل بفروشه ‌ـــ در باره‌ي اين جوون تو پست بعدي براتون تعريف ميكنم . ـــ

و خيلي مثالهاي ديگه كه خودتون بهتر از من مي‌دونيد و گفتنش تكرار مكرراته .

چرا بايد اينطور باشه؟

در مورد معايب وبلاگ نويسي يه چيز ديگه رو هم روشنك بهش اشاره كرده كه خالي از لطف نيست من هم تكرارش كنم . روشنك ميگه وبلاگ نويسي آدم رو از لذت خوندن كامل و دقيق وبلاگ‌هاي دوستان محروم مي‌كنه . اولش كه اين رو شنيدم ديدم راست ميگه . اون اوايل كارم ، خيلي بيشتر براي خوندن وبلاگاي دوستان وقت مي‌ذاشتم . مثلا همين ((خونه‌ي دوست )) رو از ليست وبلاگهاي به روز شده پيدا كردم و حالا اگه يه شب نرم اونجا اون شب صبح نمي‌شه . يا مهرداد . يا كوير . يا آيدين و همه‌ي شما ها كه به اينجا ميياييد و خلاصه رفت و آمد داريم .

چه كسي فكر مي‌كرد كه اين همه دوست خوب پيدا كنم ؟ (جريان من و آيدين كه خيلي جالب شروع شد . ـــ هر چند كمتر كامنت مي‌ذاره ولي مطمئنم ميياد اينجا ــ )

ولي دقتي رو كه الان توي خوندن وبلاگها مي‌كنم خيلي بيشتر از قبله . دليلش رو هم نمي‌دونم !!! شايد از همون نكته سنجي كه بهش اشاره كردم نشأت گرفته باشه .

زياد سرتون رو به درد نمي‌ارم. خلاصه اينكه فعلا كه قصد ندارم كه وبلاگم رو تعطيل كنم ولي اگه يه روزي خداي نكرده ديدم كه نمي‌تونم با كسي ارتباط برقرار كنم و ديگه كسي حرفي براي گفتن با من نداره و كامنتهام خالي شده مطمئنا اون روز ، روز مرگ اينجاست . ــ خداي آن روز را نياوراد ‌( فعل دعايي !)‌ ــ راستي خوب راهي براي تعطيليه اينجا نشونتون دادم . نه؟!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سپيده

در دور دست قويي پريده بيگاه از خواب

شويد غبار نيل ز بال و پر سپيد .

لبهاي جويبار

لبريز موج زمزمه در بستر سپيد.

در هم دويده سايه و روشن.

لغزان ميان خرمن دوده

شبتاب مي‌فروزددر آذر سپيد.

همپاي رقص نازك ني‌زار

مرداب مي‌گشايدچشم تر سپيد

خطي زنور روي سياهيست؛

گويي بر آبنوس درخشد زر سپيد.

ديوار سايه‌ها شده ويران.

دست نگاه در افق دور

كاخي بلند ساخته با مرمر سپيد.

سهراب

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حسن ختام :

آقا من كم آوردم هرچي گشتم نتونستم يه شعر مناسب براي حسن ختام پيدا كنم .براي همين اولين كسي كه توي كامنتش يه حسن ختام بده يه دنيا ازش ممنون مي‌شم .

ولی عکس که دارم

دوست فراموش کی کند.....هر کس که لهل ياری و مهر و وفا بود

رفتی ز پيش ديده ام ای مهربان ولی......پيوسته نقش روی تو در قلب ما بود.

رويا جان دستت درد نکنه به موقع نجاتم دادی تلافی می‌کنم . قول می دم!

اين يکی رو هم نيما لطف کرده که از اون هم يه دنيا ممنونم .

دل در اين پيرزن عشوه گر دهر مبند /کاين عروسی است که در عقد بسی دامادست